Hayatta imkansız diye bir şey yok ya da var mı? Bilmiyorum. Hepimiz birbirimizin hayatında niye varız? Neden sürpriz bir şekilde karşılaşıyoruz ve neden onları hayatlarımızın bir parçası yapıyoruz? Bilmiyoruz ya da belki sadece ben bilmiyorum. Peki bu da mı tesadüf? Hiç sanmam...
🌸
Şaşırmış bir şekilde Umut'a bakıyordum. Aslında bu karşılaşmanın devamı olacağını tahmin etmiştim ama yine de garip hissetiriyordu. "eee" dedi Umut. "Numaranı verecek misin yoksa böyle bakışmaya devam mı edeceğiz?"
Kendimi toplayarak "numaramı vermeyi tercih ederim" dedim.
Gülümsedi ve telefonumu alıp numarasını yazdı. Bende hemen kaydettim. "Görüşürüz" dedi ve gitti.
Niye böyle hissediyordum? Sanki bana garip hissetiren bir şey var ama karnımdaki kelebeklerin bundan haberi yokmuş gibi...
🌸
Eflin içindeki bu hisle holdinge doğru gitmeye başladı. Orayı her zaman dile getirdiği gibi hiç sevmiyordu. Holding'te birkaç toplantısı vardı. Onun gibi genç mimarlar için yapılan bir toplantıydı. Eflin kahvesini aldı ve toplantıya girdi. Herkes pür dikkat dinliyordu ama Eflin'in aklı başka yerdeydi. Tam o sırada telefonuna bir bildirim geldi. Normalde gelen bildirimlerden biridir diye düşündü. Zaten kafası karışıktı ve odaklanamıyordu. Çok da sıkılmıştı. "Burası zaten babamın holdingi değil mi?"diye düşündü. "En azından tek bir kez işe yarasın". Çantasını aldı ve kimseye bir şey söylemeden toplantıdan çıktı ,evine gitti...
"Sonunda geldim." dedi Eflin kendini yatağına attı, bugünü düşündü. O düşüncelerde kaybolmaya devam ederken bir mesaj daha geldi telefonuna. Eflin oflanarak telefonuna bakıyordu ki gelen mesaj içinin kıpırdanmasına sebep oldu, mesaj Umuttandı...
🌸
O günden sonra Umutla sürekli konuşmaya başladık. O kadar çok konuştuk ki hayatımın bir parçası, sevgilim oldu. Her şey mükemmeldi ve başından beri böyle olacağını tahmin ediyormuş gibiydim. İçimde garip bir his vardı öncesinde ama çok umursamamıştım. Meğer umursamam gerekirmiş ama ben bunu çok sonra farkettim.
🌸
Bir şey oldu ve nasıl oldu anlamadım. Kulaklarım çınlıyordu, titriyordum. Gözlerim dolmuştu, öyle ki gözümün önünü göremeyecek haldeydim. Kafamı aşağıya doğru uzattım ve az önce yaşadıklarımım sebebi olan şeyle göz göze geldim. Yerde kanlar içinde yatan Umutla...