YİĞİTİN ANLATIMINDAN
Kendi evimde oturmuş telefon bakıyordum bir yandan televizyon çalışıyordu ama bakmıyorum. Çıkan habere kadar. "Sayın seyirciler acil bir son dakika gelişmesi elimize ulaştı İzmir'de merkez üstü ege denizi olan 7.2 büyüklüğünde bir deprem meydana geldi binaların çoğunun yıkıldığını öğrendik!"Telefon elimden kaydı "Ya birşey olursa"...Bu korkuyla bı hafta iki gün yaşadin daha doğrusu yaşayamadim. O günden sonra televizyonu hiç kapatmadim aramaları açmadim. Taki o haberi görene kadar.Mucize naz 237 saat sonra enkaz altından çıkarıldı! Başta emin olamadim omuydi gerçekten takı ekrandaki sedyeyle anbulansa bindirilen nazimi görene kadar. Olduğum yerden kalkıp arabama koştum tek hedefim izmirdi muğladan izmire gittim yolda kanser olacaktım telastan yüzü kanla kapliydi benim sevgilimin çok korkmuştur o depremden çok korkar bir başına kalır o yapamaz. Diye kendimi parçaliyordumVardım en sonunda sevgilime ama bulamıyordum daha doğrusu doluluktan bulamiyordum.Girdiğim gibi kadına"Naz güzel nerde nerde!" "Doktorlar ameliyata aldılar henüz çıkmadı.""Ameliyathane nerde!" Bagirmamla kattaki herkes sustu umrumdamiydi asla."3. Kat düz gidin sağda."Koşarak gittim ameliyathane kapısına. Kimse yoktu. Hiç kimse.Anne babasına birseymi oldu babaanneleri nerde hiç bı fikrim yoktu aam bana ihtiyacı olduğuna emindim.Doktor koşarak ameliyathanede çıktı "Ne noldu birşeyi varmı nazin." "Durumu iyi bacağında derin kesikler vardı tehlikeliydi ama birşeyi yok yoğun bakıma alınacak." Dedi tek solukta. Bekledim bekledim siğinamadim kendime yetemedim.Bağırmak çagirmak istedim sessizce ağlamakla yetindim benden bittiği için kizginmiyim hayır kirginmiyim belki ama umrumda bile değil ne olursa olsun biricik sevgilim ayrı kalsak bile.Hemşireler kapıdan nazın sedyesini sürükleyerek çıktılar. Seneler sonra ilk defa gördüm bebeğimi sevgilimi ama bu sefer gözleri görünmüyordu kabarık saçlari kirliydi. "28 numaralı odaya gotürecegiz biz size girebileceğiniz zaman haber veririz." Arkasından gittim sürükleniyorudum binevi siz bilirmisiniz sevdiğinizin peşinden koşmayı iyi olsun diye yol gitmeyi sevgilinizin mucizeyle kurtulma hissini bilirmisiniz mesela.Dakikalar gecti turuncu bir hastane sandalyesine oturmuş acılarımı sessiz dökmeye çalisiyirdum. Sırtıma bir el deydi sıcak bir el kafamı kaldırdım yaşli bir teyze yandaki kalabalıktan gelmiş olmalıydı."Neyin oluyor kuzum." Elimin tersi ile yaşlarimi sildim"Yarim olur teyze" oda aglamişti belli."Hanerlerde okudum mucizeymis kurtulması bak ne güzel belliki sağ şüküret kuzum." İkimizde sustuk. "Senden başka kimi kimsesi yokmudur?""Bilmem." Üstelemedi. "Şurda yandayim kuzum birşey istersen gel çekinme."
Kafa salladım. Hemşirenin bana doğru yaklaştığını gördüm.
"Girebilirsiniz bey efendi ama saçma konuşabilir ağır narkozlu."
Heyecanla odaya girdim.
Gözleri beni buldu hemen.
Koyu kahvelerinin etrafı kizarmişti.
"Rüyasin dimi."
Konuşamadim.
"Öldümmü ben."
"Sevgilim burdayim." Gözleri daha çok açıldı
"Sevgilimmi?"
Kafa salaldim
"Gerçeksin!" Dedi emin olmustu bir anda yavaş yavaş ona yaklaştım.
Yanağına dokundum
bir anda uyku ağır bastı.
"Uykum var yoks-" ve cümlesi yarım kaldı.
Bölüm sonu
Ay bundada ağladım yağ
Bu arada bölümler uzasın demişsiniz uzatmayı bende düşünüyorum.