Anonimin Sesindeki Huzur/Texting — Bölüm 12

Aşkı öğrenmiş olabilirim. Senin sayende Huzur. Senin sayende aşka ihtiyaç duymuşum da karşıma abin çıkarmış seni. Senden iki yaş büyük olabilirim ama bu da aşk, sonuçta yaş dinlemiyor değil mi?

Küçüklükte hatırladığım bir kısım var. O kısımda ben uyuyayım diye bana şarkı söylerken kendin uyuyakalıyorsun. Ben ise gülümseyerek sadece seni izliyorum.

Sonra bir saat geçmiş aradan, hatırlamıyorum gerçi tam olarak o kadar geçti mi? Annem gelmiş duymamışım, tabii seni izlerken ben de uyuklamışım. Hiç farkında değilim.

Annem beni kucakladığında farkına varmışım uyukladığımın. Tabii o zamanlar eve gidiyoruz diyerekten bir şey dememiştim ama eve gitmemişiz.

Meğerse bir daha seni göremeyecek kadar uzağa bir şehre hatta ülkeye gitmişiz. Ben çok ağlamıştım senden uzaklaştığımız için. Çünkü bana uyumam için şarkı söyleyen kimse olmayacaktı artık. Bir Aralık gecesi anneme sordum.

"Neden evimize gitmiyoruz? Neden Huzur'a gitmiyoruz?" diye ağlamıştım dizinde. Annem cevap vermemişti ama babam öyle bir kırmıştı ki kalbimi unutamamıştım.

Seni bir daha göremeyeceğimi bilerekten senden bana kalan o şarkıyı her mırıldandığımda daha fazla içime kapanmaya başlamıştım. O derece çekildiğim kabuğumdan yıllar sonra sayende anonimin olarak çıktım.

Gitarımda ki son düzenlemeleri yapıp oturdum yine koltuğuma. Yine o şarkıyı söylemek için...

Hatırlatır bir mesaj geride kalanları

Alır gider bir telaş içimde olanları

Duyar mıyım yeniden, acıtan yalanları

Alışır gönlüm buna da efkar zamanları

(...)

Geçmişimdeki Yabancı: Seksendört ne kadar seviyorsun?

Huzur: Sadece Eyvah diye bir şarkısını dinliyorum o kadar.

Geçmişimdeki Yabancı: Seksendört'ün bütün şarkılarını dinlemelisin!

Geçmişimdeki Yabancı: Dinlemezsen ben söylerim dinlersin :)

Geçmişimdeki Yabancı: Dinlersin dimi?

Huzur: :)