Alara için gün, kulaklığından yükselen o bildik melodiyle başlamıştı. Perdenin arasından sızan sabah güneşi turuncu saçlarına vurduğunda, yeşil gözlerini isteksizce araladı. Açık lise öğrencisi olmanın en güzel yanı, sabahın köründe o kalabalık okul sıralarına mahkum olmamaktı ama evin içindeki o sessiz ağırlık bazen sınıflardan daha boğucu olabiliyordu.
Mutfağa geçtiğinde annesinin kardeşine özenle hazırladığı kahvaltı tabağını gördü. Kendi payına düşen ise sadece masanın kenarında unutulmuş bir dilim ekmekti. Babasının bakışları zaten her zamanki gibi üzerinden teget geçiyordu, sanki orada değilmiş gibi. Alara gülümsedi. O samimi, içten gülüşlerinden biriydi bu ama sadece dudakları eşlik ediyordu, gözlerinin arkasındaki o eski sızıyı saklayan cinsten.
Telefonunu cebine attı, kedisi Dumanin başını okşayıp kendini dışarı attı. Merdivenlerin köşesinde durup bir dal sigara çıkardı. Bağımlı değildi, sadece o dumanın havada dağılışını izlemek, kendi dertlerinin de öylece dağılıp gideceğine inanmasını sağlıyordu.
Tam o sırada telefonuna bir bildirim düştü. Bilinmeyen bir numara.
Bilinmeyen numara:Güneş bugün saçlarına erken uğramış Yeşil, ama gözlerinin parıltısıyla yarışamaz.
Alara kaşlarını çattı ama yüzünde engelleyemediği bir tebessüm oluştu. Bu çocuk, her kimse, onu en kuytu köşelerde bile izliyor gibiydi.
Kentin diğer ucunda, duman altı olmuş küçük bir odada, 20 yaşındaki o genç adam elindeki telefona bakıyordu. Siyah saçlarını karıştırıp sigarasından derin bir nefes çekti. Onun ciğerleri Alara’nınki gibi değildi; o, bu zehre bağımlıydı. Tıpkı Alara’nın yeşil gözlerine bağımlı olduğu gibi.
"Neden yazıyorsun ki?" dedi en yakın arkadaşı koltuğa yayılırken. "Çık karşısına, söyle."
Genç adam acı bir gülüşle başını salladı. "Yapamam," diye fısıldadı sesi pürüzlü çıkarak. "Benim dünyam fazla karanlık. Onu o karanlığın içine çekip soldurmaya hakkım yok. Ben onun sadece gölgesi olabilirim, Yeşil'i korkutamam."
Genç adam telefonu kapatıp masanın üzerine bıraktı. Alara onun için bir kaçış noktasıydı, ulaşamadığı ama her nefesinde hissettiği o temiz hava. Onu kaybetmektense, uzaktan bir hayalet gibi sevmeyi çoktan kabul etmisti.
