Sabah saat 08.30 yine her zamanki gibi aynı saatte uyanmıştım. Üstümde yine geçmeyen o yorgunluk ve o halsizlik yine bugünde peşimi bırakmamıştı, hiç değişmeyen bir diğer şey ise yalnız olmamdı. ben Mavi, evet Mavi. doğduğumda ailem beni terk ettiği için yetimhanede büyüdüm, ailemin kim olduğunu veya akrabalarımın kim olduğunu bilmiyordum hiç biri hakkında hiç bi fikrim yoktu. onlara ihtiyacımda yok kendim yaşamaya, yalnız olmaya alıştım.
(Alıştım dediğime aldanmayın, bazen öyle bi acıtıyor ki kimsesiz tek başına olmak.)
Yetimhaneden 18 yaşıma bastığımda ayrıldım kendime, bir ev ve bir iş bulmakla başladım, başka ne ile başlayabilirdim sanki? Üniversiteye gitmedim,istemediğimden değil yapamayacağımdan. hem çalışıp,hem okuyup,hemde nasıl kedim ile ilgilenecektim? bende hayatımı evim,işim,kedim üzerine kurmuştum. Ayriyetten psikolojik destek alıyordum, nasıl almaya başladın derseniz hayatımda bir ve tek arkadaşım olmuştu onuda intihardan kaybetmiştim ve ölmeden önce bir mektup yazmıştı o mektupta öyle şeyler yazmıştı ki ve bendende istek olarak destek almamı istemişti.