Bölüm 17

Gece sessizliği eve yavaşça inmişti. Dört kişi, salonun büyük koltuklarında yan yana oturmuş, hafif müzik eşliğinde sohbet ediyordu. Kübra, hafif yorgun ama neşeliydi. Yusuf hala hafif gergindi ama Kübra’nın gözlerine bakınca yumuşamaya başlamıştı. Kübra (alaycı): "Yusuf, sabah spor salonunda bana yenilmekten hala mı utanıyorsun?" Yusuf (gülerek): "Ha! Onu da unutmadım gözüme girmeyi başardın." Kübra, eliyle saçlarını savurup gülümserken, Yusuf hafifçe uzandı ve elini Kübra’nın beline dokundurdu. Kübra hafifçe geriye çekildi ama gözlerini Yusuf’tan ayırmadı. Burak, bu ikiliyi izlerken kendi düşüncelerine daldı. Sonra Fadime’ye döndü. Burak: "Fadime, senin saçların, o doğal turuncu rengi… İnanılmaz, gözlerimi alamıyorum." Fadime hafifçe utanarak saçını kulağının arkasına attı. Fadime: "Ah Burak, hep aynı şeyleri söylüyorsun. Yine de sağ ol." Burak gülümseyerek devam etti: Burak: "Seninle vakit geçirmek, en az galerimdeki arabaları sevmek kadar keyifli." Fadime göz kırptı ve hafifçe burak’ın elini tuttu. O anda Kübra ve Yusuf arasında küçük bir fiziksel oyun başladı. Yusuf aniden Kübra’nın kolunu çekti, Kübra tepki olarak hafifçe iterek gülmeye başladı. Kübra: "Bırak beni, keko!" Yusuf: "Seni bırakmak mı? Düşünmem bile be!" Yusuf’un eli tekrar Kübra’nın beline dolandı, Kübra gözlerini kocaman açtı ama gülmekten kendini alamadı. Burak (alaycı): "Şunlara bak ya çocuk gibiler aralarında farklı bişiler var." Fadime: "Bende öyle düşünüyorum." Burak ve Fadime onların gözlerindeki o kıvılcımı fark etmişti. Gece boyunca sohbet devam etti, kahkahalar, hafif dokunuşlar ve arkadaşlıktan aşka evrilen hislerle dolu bir geceydi. ---