---
Mert, İstanbul’un en hareketli semtlerinden birinde, Parla’nın bir ay önce boşalttığı küçük ama şirin dairede yaşamaya başlamıştı. Parla, mezun olup İzmir’e geri döndüğünden beri bu ev onun mabedi olmuştu. Renkli duvarlar, eski mobilyalar, kendisine ait küçük dokunuşlar… Evdeki her köşe, onun enerjisini yansıtıyordu. Ancak bir süredir bu dört duvar, Mert için biraz fazlaca sessizdi.
Mert, şehirdeki en büyük hastanelerden birinde idari yönetici olarak çalışıyordu. İşini seviyor ama insanlardan duygusal olarak kopuk yaşadığı hayat onu bazen zorluyordu. Ailesiyle olan bağları neredeyse kopma noktasındaydı. Uzun zamandır doğru dürüst görüşmüyorlardı. Ne onları görmek istiyordu ne de onlar Mert'i arayıp soruyorlardı. Onun yönelimini öğrendikten sonra ailesi bir nevi onu reddetmişti, yalnızca ondan para istemek için onu arıyorlardı. Zaten çocukluğunda da çok yakın bağlar kuramamışlardı altı çocuğun dördüncüsüydü Mert, biraz da nazik tavrı eklenince evde görünmez oluyordu. Yalnızlık, Mert’in hem güçlü yanı hem de en zayıf noktasıydı. Tek başına çalışarak üniversiteyi ikincilikle bitirmiş, yaptığı stajlar ve gönüllüler sayesinde şimdiki işini bulabilmişti. Hayatını kendi kurduğu için bir gurur ve özgüven duyuyordu.
Bir yandan Parla’nın İzmir’deki hayatını merak ediyor, diğer yandan ona yardım etmek için uğraşıyordu. Parla, mezun olduktan sonra olarak iş arıyordu ve Mert, kendi geniş çevresiyle ona bir şeyler bulabileceğini düşünüyordu. Arkadaşı için bu kadarını yapabilmeliydi, bir kaç yere haber gönderse de böyle bir alıma ihtiyaç yoktu. Ailesinin yokluğunda Parla ve Parlanın ailesi onun ailesi haline gelmişti.
---
Parla:
Mert: Kızım bu çocukların hayatına neşe saçacak biri lazım ama İstanbul’daki bütün kreşler dolu. Bi’ araştırayım bakalım, tanıdık çıkarsa haber ederim. 🥺
Parla: Mert balım, hayatımı kurtaracaksın. İş bulmak zor, eski staj yerlerime bile sordum yok anam. Benim gibi sabah akşam çocuklarla oynamayı isteyen var mı buralarda acaba?
Mert: Senin gibisi yok canım, biz hepimiz (ben keyfim ve kahyası) senin arkanızdayız. Ama merak etme, bulacağım. Düşünsene, okul öncesi öğretmeni Parla Hanım, çocuklar senden hiç gitmek istemeyecek!😁
Parla: Hayaller, hayatlar canikom... Sen ne yaptın peki? Alışabildin mi eve?
Mert: Bildiğin gibi bulutlu. Böyle yalnız yaşamak da fena değil be, eğlenceli iş arkadaşlarım var ama rütbe farkından dolayı sınırı korumaya çalışıyorum... Eh, hayatıma birkaç renk katmam lazım ama neyse 😬
Parla: Yeni arkadaşlar? Yoksa yine birileri radarına mı girdi? 😉🤨
Mert:
Mert: Bilirsin beni, hayatı biraz daha renklendirmek lazım yalnızlık nereye kadar? Ama önce senin işini halledelim, sonra belki bir çılgınlık yaparız. Ama şimdi ben işe gidyoreee 💃
Parla: Tamam balım, kolay gelsiiin 🥺
---
