İlk defa birine aşık olmam çok garip geliyordu bana...Onu her gördüğümde girdiğim tripler,kızarmam,duygu karışıklığı...Kafam çok karışıktı amma bi yandanda kalbim çok güzeldi.Sanki her an kalbim "beni onun kalbimden AYIRMA!"-diye fısıldıyordu.Bende onu dinliyodum aklıma kanmıyordum.Yine sıradan bi okul günüydü artık Yusuf'la iyi anlaşıyorduk.Hatta parka bile birlikde gider,sohbet edip oynardık.Onunla çok eğlenirdim...Dersleri ortaydı.Pek ders çalışmayı sevmezdi.Sadece tek arkadaşı Köpeğiydi çocukluğundan beri birlikte oynamışlar.Onun başına bi iş gelmesinde korkardı hep.Ben Yusufa şöyle derdim bu konu açılınca "Korkma ya..Hem arrık ssen korumuyosun onu bende koruyucam"-dedim.Yusufta gülerek:"Hıhım biliyiyorum,Ben onun hep babası oldum .Anneyede ihtiyacı var."-dedi.Ben utancımdan öldüm...Napıcağımı bilmiyodum sadece salakca gülüdüm.Bu gülüşmelerimizi Zil sesiyle kapattık.Sınıfa doğru yürüdüğümzde yine köpeği kulübeye götürdü.Sonra hemen yanıma geldi ve bana bakarak :Şey...Asel sana bi şey sora bilirmiyim?"-dedi.Bende:"Evet sor bakalım"-dedim.Sonra yüzünde hoş bi tebbüsümle..:"Asel bu gün işin yoksa parka gidellimi hem Marsıda gezdirirsin"-dedi.Ben acayip kızardım.Yutkundum,napıcağımı bilmiyordum.ellerim titriyor kalp ritmimi kulağəmda hiss ediyordum.Sonunda kendime geldim ve şapşal bi şekilde: " ha,hıhım,evet,tabikide geleirimm ıhıhığ"-diye sırıtma attım.Yusufda gülerek:"Tamam o zaman görüşürüz"-dedi.Sesi titriyordu.Oda kesin utanmışdı.Yani ben öyle hiss ediyordum.Bende mutlu-mesut sınıfıa girdim.Ders işlemeye başladığımızda Kalemim yanlışlıkla yere deşdü."Ah,ne sakarım ama"-diyerek kaleme uzandım.Yusufda"Dur ben alırım"-dedi.Kalemi tam elime alıcakken...Eli elime deydiğini fark ettim..O an Bütün duygularımı kayb ettim sanki denyada hiç yaşamadım,hiç doğulmamaış gibi oldum...Kendimi Melekler gibi hiss ettim.Bir anda gelen bu garip hiss beni masallara götürdü.Sonra o masalı Öğretmenimin sesi bozdu.Hemen kendime gelip kalemi aldım."Aaa ıı şeyy çok teşekkür ederim hıhı"-diyerek Yusufa güldüm.Oda çok şaşkındı neler olduğunu anlamaya çalışıyordu.Yüzü kızarmış gözlerinde sevinç vardı."yo yo sorun değil."-dedi Kurt bakışlım...a,ne dedim ben Kurt bakışlımmı? Evet doğru okudunuz Kurt bakışlım o,gün o kLemi aldığımda öyle güzel baktı ki lakabını "Kurt bakışlım"olarak koydum.Amma tabikide yanında söylemiyordum.Söylersem her şeyi bozardım....
Zil çaldığı anda Yusuf Ayağa kalklp:"hadi bakalım prenses,hemen eve git sorada seni alıcam"-dedi.Ben Kurt bakışlımın gözlerine dalmış orada hayeller kuruyordum.Sonra "Heyy Asell burdamısınn? Beni duyuyormusun?"-dedi Ben "hıhı evet duyuyorum" diyerek konuyu değiştirmek istiyodum.Kendimde olmadığımı anlayınca duraksadım ve içimde "Asel sen napıyorsun? Kendine gel! Her şeyi berbatmı ediceksin" dedim. O anda Yusuf:"Neyse ben Gidiyorum gel sende"-diyerek kolumdan tutdu....Benim kalp ritmi yine çoğalmaya başladı...Kendimde deyildim.Sora yine kendime gelemeye çalıştım "Evet hadi gidelim" Yol boyunca güldük.Eve vardığım zaman yarım saate gelicem.Bende tamam diyerek mutlu mesut eve girdim.Annem bu sevincimin nerde geldiğini sorunca bende "hiç anne yeni arkadaş buldum"
"İsmi ne" diyince ben duraksındım ....
"İsmi...şey..ıııı..Yasmin hah Yasmin"
Annem garip bir simayla "Hımmm Tamam"
Anne bu gün Yasminle parka gidicez olurmu?
"Canım kızım sen buraları bilmiyorsun kayıp falan olursun mazallah"diyerek beni fikrimden vaz geçirmeye başladı.Ben "Hayır anne ne kayıp olması Yasmin buraları iyi tanır benden yana rahat ol"
Annemde tamam diyerek iznini verdi.Hemen hızlıca güzel kıyafetlerimi giydim.Yusuf gelmeden önce Kapıya çıktım.Annem eğer Yusufun beni çağırdını duysa kıyameti koparırdı.Hemen kapıya çıkmıştım ki,güzel kıyafetleriyle kurt bakışlımla yine göz-göze geldik.İçimde:"ALLAHIM galiba sana geliyorum"-dedim sora "Me-Mereba Kurt..ııı Yusuf" yanlışlıkla ona lakabıyla seslenicektim.Oda :"Selam Asel,gidelimmi?" Diye sorunca hemem "Evvet" diyerek yürümeye başladık.Parka varınca bana Pamuk şeker aldı.Halbuki,ben Pamuk şeker delisiydim,onu nasıl biliyodu bu çocuk benim için yaratılmıştı sanki.Pamuk şekeri alıp Teşekkür ettim sonra bi bankta oturub sohbet etmeye başladık sohbet baya uzadı.Saate baktığımda nerdeyse akşam oluyordu.Annem bu saate kadar kaldığım zaman beni dışarı çıkmama izin vermezdi...(biraz katı bi ailem vardı).Ben Yusufa "Yusuf gitmem lazım geç oluyo annem kızıcak"diyince Yusuf"yaa gitme biraz daha kal.." dedi.Ben onu kıramazdım amma eğer şimdi gitmezssem annem bidaha izin vermezdi.Ben terredütle "Üzgünüm amma gitmeliyim" dedim.sonra Yusufun işi olucaöı için parkta vedalaştık..Tam gidicekken arkadan bi ses yükseldi Yusuf bağırarak: " BENİ ASLA BIRAKMA" dedi.Ben şok olmuştum.Kalbim bi acayip oldu.Kalp hızım yükseldi.Sanki bi kez daha Aşlk olmuştum...Arkaya dönerek"Bırakmicam" -dedim.İkimzde güldük..ve mutlu şekilde eve döndüm.
(Kitabın devamı gelicek izlemede kalın)