Merhaba ben Ceylin. Uzun zamandır günlüğüme yazamamıştım . Çünkü hayatımın en yoğun dönemlerini geçiriyorum : Üniversiteye hazırlanıyorum . Lise son sınıf olmayı, okulumu , arkadaşlarımı , öğretmenlerimi, anılarımı özlerim ve hatırlamak isterim diye günlük tutmaya başladım. Günlük tutmayı zaten severim fakat bazen düşünceler o kadar yoğundur ki yazıya geçirmeye kalemimin gücü yetmez . Bu yüzden çok sık yazamam. Gelelim bu aralar neler oldu da yazıyorum şu an .d
Hayallerimi süsleyen okula , İTÜ'ye gittik dün. (14 Mart 2025) O kadar heyecanlıydım ki..
Sabah erkenden kalktım, saat 7. Hemen banyoya gidip ellerimi ve yüzümü yıkadım. Bakım rutinimi bitirince hızlıca saçlarımı yapmaya geçtim. Kısa, kahverengi ve düz saçlarım var. Saçlarımı bukle bukle yapmaya bayılırım çünkü zaten pırasa saçlı olduğum için düz saçı sıkıcı bulurum. Saçlarım bittiğinde üzerimi giyindim. Siyah ,hafif bol ve kumaş bir pantolon, üzerimde beyaz uzun kollu bir body . Üşürsem diye de siyah deri ceketimi giydim. Ablamı uyandırmaya çalışırdım her gezi öncesi, bana makyaj yapsın diye . Aramız limoni olduğu için bunu yapmadım. Arkadaşım Ayşe ile konuştum neyseki , o yapacak benim makyajımı servisteyken. Ona güvenim tam bu yüzden rahatım:)
Çantama rujumu da attıktan sonra son bir defa aynadan kendime bakıp evden çıkmak için ayakkabılarımı giydim. Kalın tabanlı,beyaz spor ayakkabı giymiştim çünkü boyum uzun görünsün istiyordum . Bu arada boyum 160 . Bu sene MSÜ sınavına girip kendimi denedim. Sonuçları hâla açıklanmadı. Hava Harp gelirse çok sevinirim çünkü o zaman sivil havacılık için çok motive olacağım. Hava Harpli olamam çünkü en az 165 boy istiyorlar . Bende buna üzülmek yerine yeni yollar aramış ,bir yol bulmuştum kendime. Tabi bu yol çok zor bunun da farkındayım. Bu yola baş koymuşken ve şimdiye kadar olan emekleriminde boşa gitmesini istemiyorken çalışmaktan başka çarem yok. Orta gelirli bir ailenin 6. çocuğuyum. 3 ablam ve 2 abim var. Bir ablam Bodrum'da yaşıyor ve bir oğlu olacak hayırlısıyla, büyük ablam ise Tekirdağ'da yaşıyor ve çok tatlı bir kızı var. Büyük abim de bizim evimize iki km uzaklıkta bir evde yaşıyor, onun ise iki oğlu var. Annem ve babamın torunları sağ olsun pabucum dama atılalı epey oldu .d
...
Servis geldi ve heyecanla bindim. Okula vardığımızda bazı öğrenciler bahçede hocayı bekliyordu. Ben önce yukarı çıkıp Ayşe ve İdili görmek istedim. 4. Kattaki sınıfıma girip eşyalarımı bıraktım ve Ayşeleri görmeye gittim. Birbirimizi görünce çok sevindik ve çok beğendik birbirimizi. Tabi benim henüz makyajım olmadığı için kendimi eksik hissediyordum. Lavaboya gidip kendimize son bir kez baktıktan sonra Özgür hoca aşağıya inmemizi söylediği için eşyalarımızı da alıp aşağı indik. Özgür hocayı çok seviyorum çünkü çok nazik ve iyi kalpli bir öğretmen. Aslında okulumuzun psikolojik danışmanı oluyor kendisi. Benim geçen sene yaşadığım şeyleri atlatmamda bana çok destek olmuştu. Yani çoğu derdimi biliyor ve benim geliştiğimi de görüyor. Bu beni mutlu etmekle birlikte gururlandırıyor , çünkü ben aynı ben değildim , değilim..
Servislere bindikten sonra hemen Ayşe ile kendime yer tuttum . İdile de sonradan oturacağım yeri tuttum. Ayşe hemen makyaja başladı. Servisin o yoldaki manevralarına rağmen nasıl yaptı anlayamasam da çok güzel yapmıştı. Kendimi çok beğenmiştim ve iyi hissediyordum. Opet benzinliğinde durunca gidip bir resim çekindik bazı arkadaşlarımla beraber . Sonra da İdil ile yer değiştirdik. Tekli koltuklardan arkaya yakın bir yerde oturuyordum artık. Yolculuk bitmesine yakın çok sıkılmaya başlamıştım. Üniversite kampüsüne girer girmez beni bir heyecan bastı .Almanca ödevimiz gereği, Almanca bir üniversite tanıtımı da yapmamız gerekiyordu. Bu yüzden elimden telefonu gezi boyu hiç düşürmedim. Her yeri çekmeye başladım. Minibüs bir yerde durdu ve içeri bir öğrenci aldı, İTÜ'lü bir öğrenciydi . Bize okulu tanıtıyordu ama ben telefonumla etrafı çekmekle meşguldüm , arkaya yakın oturduğum ve sesi de gelmediği için çok da üzerinde durmadım. Çünkü zaten okula gelmeden önce yaptığım birçok araştırma bana yetip artıyordu. Sonra üniversite hakkındaki konuşmaya bende katıldım. Çocuk kaç bin ile girmiş , nasıl çalışmış vb sorularımızı cevaplıyordu. Bende biraz konuşup erasmus hakkında bilgi almak istedim bu yüzden sorma fırsatı aramaya başladım. Minibüs Bilgisayar ve Bilişim Fakültesine yakın bir yerde bizi indirdi. Bende çocukla konuşmaya başladım. Üniversite imkanları hakkında konuşmaya o kadar dalmıştım ki önümdeki eşek kadar kaldırım taşını göremeyip takıldım. Neyseki düşmedim.d
(Bu arada çocuğun adı Karanmış)
Karan ile konuşuyorken , öğrenci kalabalığını konferans salonunda toplamak için gitmesi gerektiğini söyledi ve gitti. Bende arkadaşım Yeliz ile birlikte içeri geçtim. Yerlerimize oturduk ve açıkçası salon beni öyle büyüledi ki orda ödül aldığımı hayal edemeden edemedim..
Ben bu okulda olmak için her şeyimi vermeye hazırım, dedim kendime.
