II.Bölüm
Issız soğuklara sırtını dayamış bir adam olacaksın artık.
-Anlamadım abi ?
-Sorun anlamamanda değil.
-Peki ya neyde abi?
“Sorun senin herkesten kaçman be oğlum, sonra da pişman olup geri dönmen , fakat herkes bıktı senin faili meçhul kaybolmalarından, seni herkes severken sen niye böyle yapıyorsun bizlere , vazgeç şu huyundan vazgeç!!!”dedi.
Sorun bende mi yoksa diğer insanlarda mı ? “Sende Ilgaz sende”. Dedi
Servet Abi ben bu insanlar yüzünden ne yürüyecek dermanım ne de atacak bir kalbim kaldı , bedenim sağ̆ ruhum ölü̈ artık istesem de toplumun içine çıkamam.” Dedi
Ardından ikisi de sustu. “
Bir yere odaklandılar, kelimelerin, cümlelerin çaresiz kaldığı bir an geldi. Gözleri dolu yaşlar ile boşalırken, yüreğindeki en kuytu köşedeki mutsuzluğu ifade etmek için doğru sözler aradı” Yalnızlık mıdır bu ? dedi. Servet Abi- Ilgaz , oğlum saçmalama yahu bak şimdi sana bir şey söyleyeceğim ama bunu kulağına küpe et olur mu? Dedi.
Neymiş̧ ? diye sordu;
-Şeker portakalı diye bir kitap var hiç duydun mu ?
-Duydum- dedi.
Orada yazar şöyle yazmış̧ ;” Neden benim gibi yapmayı öğrenmiyorsun.”
-“ Sen ne yapıyorsun ki ?”
“ Kimseden hiç bir şey beklemiyorum , böylece hayal kırıklığına da uğramış̧ olmuyorum”
-“Vay be ne kadar güzel yazmış “dedi
-“Yaa”dedi Servet abi.
“Sende sadece bu kızdan medet umuyordun ,Dünyanın kanunu bu birisini sevdin diye o da seni sevecek değil, ya” Dedi.
-Ama bu Aybüke’nin seni sevmeyeceği anlamına gelmez”
Ilgaz şaşırdı ve sordu “Abi sen nereden biliyorsun ?” Ben her şeyi bilirim Ilgaz” diye yanıt verdi. – Bir aşk olması için ikinizinde birbirini sevmesi lazım . Eğer o da senden uzaklaşıyorsa, ben bilirim Aybüke’yi seni sevdiği için senden uzaklaşıyordur merak etme.” -Şimdi git ne yapıyorsan yap o kızdan özür dile” dedi.
-“Ha! Belki yapmaya bilirsin o da senin düşüneceğin iş” dedi.