Sabah yine bir heyecanla uyandı Rapunzel fakat bugün hava bunaltıcı ve buruktu. Herşey o gün başladı. Çok sevdiği saçlarını taradı aynanın karşısında, şarkılar mırıldanarak. Kötü kalpli bir annesi olduğunu biliyoruz hepimiz. Çağırdı annesi "Rapunzel hadi gel artık ! " İrkildi annesinin korkutucu sesinden, odasından çıkarken aklında acaba ne zaman dışarı çıkabileceğini düşünüyordu.Tek tek indi merdivenlerin basamaklarını ve annesinin yanına gitti.Annesi "Nerede kaldın Rapunzel ! " Dedi. Rapunzel titreyerek "h-hiç biraz hasta hissediyorum" Dedi. Annesi kızdı ona hastalanması en çok annesini etkilerdi, Rapunzel'in saçlarından genç kalıyordu ve eğer Rapunzel hasta olursa saçları ise yaramıyordu. Rapunzel sanki hiç sormamiş gibi yeniden o soruyu sordu:
-Anne, ben artık bir genç kızım kendimi koruyabilirim,senin gibi dışarı çıkabileceğimi biliyorum.
Annesinin gözünden ateşler çıkıyordu çok sinirlenmişti ona kaç kere daha söyleyecekti dışarı çıkması imkansızdı. Sinirden şunları söyleyebildi ancak:
-Sana daha kaç kere söyleyeceğim! Beni kızdırıyorsun . Dışarı çıkmam ağıza bile alınamaz.Birdaha senden böyle birşey duyarsam keserim tüm saçlarını!
Kesemezdi saçları fakat Rapunzel çok korktu.