Çok merak ediyordum, acaba gücüm var mıydı? Olmasa da olurdu. Zaten, avlanabiliyordum. Ben avlanırdım, Bella, kardeşim, pişirir satardı. O yüzden Parihane'ye çok rahat gittim. Bir beklentim yoktu. Olması da mümkün değildi zaten. En iyi arkadaşım dediğim ve tek arkadaşım olan Carin, Parihane'nin önünde, beni bekliyordu.
"Heyecanlı mısın?" diye sordu. Açıkçası, hayır, hayır değilim. Ama, öyleymiş gibi durduğuma yemin edebilirim. "Hayır. Eğer, kanımın rengi altın çıkarsa, aileme bol miktarda para verip beni de eğitime yollayacaklar, ki bunun olmayacağını biliyoruz, diğer su, hava ya da toprak gücünü istemiyorum. O zaman kim eve para götürecek?"
"Haklısın, Lucy." dedi onaylarcasına.
Yaşadağımız kasabada, zengin kimse yoktu. Yoksulluk içindeydik. Durumumuz, her gün daha da kötüye gidiyordu. Gücüm olsa bile bunu kullanamazdım. Tabii eğer kanımın rengi altın çıkmassa.
Parihaneye girdim. Çok kalabalıktı. On üç yaşına gelen bu kadar kişinin olduğunu bilmiyordum. Kıyafeti oldukça bol olan, kafasına cadı şapkasına benzettiğim ama kesinlikle cadı şapkası olmayan pembe bir şapka takmış bir kadın sürekli "Sıradaki, sıradaki." diyordu.
Sıra nihayet bana geldi. Bir aletle ufak bir kesik attı koluma. Sonra kesiği kapatan kare bir kap ile kapattı. Bu teknolojik bir kaptı. Çıplak gözle herkesin kanı kırmızı idi. Ama bu kap kandaki asıl rengi gösteriyordu.
Kabı çektikten sonra yazıcıya benzettiğim bir aletten bana reçetemi verdi. Reçeteyi aldım ve Parihane'den, tahminimce, 15 metre kadar uzağa koştum. Reçeteyi yırtmayı çok istiyordum. Ama, gücümün olup olmadığını da merak ediyordum. 1-2 dakika bekledikten sonra reçeteye baktım.
Reçetede, "altın" yazıyordu.
Altın yazıyordu.
Bu cümleyi içimden biraz tekrar ettikten sonra gözlerimi oyalayıp reçeteye tekrar baktım. Ve yine "altın" yazan yeri gördüm.
Carin yanıma geldi. "Zaten biliyordum." dedi elindeki reçetesini göstererek. Onun kan yerinde "yok" yazıyordu.
Ben donakalmıştım. "Sorun ne?" dedi. Reçeteyi ona verdim.
"Altın." diye okudu.