Altı kız, deponun penceresinde beliren gölgeyi birkaç saniye boyunca sessizce izledi.
"Gerçekten biri vardı..." diye fısıldadı Hilal.
Mina gözlerini pencereden ayırmadan, "Ben de gördüm." dedi.
Süeda derin bir nefes aldı.
"Buraya kadar geldik. Şimdi geri dönemeyiz."
Esin demir kapının kilidini dikkatlice inceledi.
"Kapı dışarıdan kilitli görünüyor ama..." dedi.
Lidya merakla sordu: "Ama ne?"
Esin eliyle kapıyı hafifçe itti.
Kapı gıcırdayarak aralandı.
"Kilidi bozukmuş."
Herkes şaşkınlık içinde birbirine baktı.
Yavaş adımlarla içeri girdiler.
Depo yıllardır kullanılmıyormuş gibi görünüyordu. Her yer toz içindeydi. Eski sıralar, kırık sandalyeler ve paslanmış dolaplar etrafa dağılmıştı.
Zeynep burnunu tuttu.
"Burada nefes almak bile zor."
Tam o sırada Mina, duvarda asılı eski bir çerçeveyi fark etti.
"Şuraya bakın!"
Hepsi çerçevenin yanına gitti.
Çerçevenin içinde okulun çok eski bir fotoğrafı vardı.
Fotoğrafın altına küçük harflerle şu cümle yazılmıştı:
"Gerçek, geçmişte saklıdır."
Süeda fotoğrafı dikkatlice incelerken arkasında bir şey olduğunu fark etti.
Çerçeveyi duvardan indirdi.
Arkasına bantlanmış, sararmış küçük bir zarf vardı.
Hilal heyecanla, "Açalım mı?" dedi.
Süeda başını salladı.
Zarfın içinden eski bir kâğıt çıktı.
Kâğıtta okulun bodrum katını gösteren başka bir harita çizilmişti.
Haritanın ortasında kırmızı bir daire vardı.
Yanına ise tek bir cümle yazılmıştı:
"İkinci anahtar seni bekliyor."
Altı kız tam haritayı incelerken...
Deponun kapısı büyük bir gürültüyle kapandı.
Hepsi irkilerek arkalarını döndü.
Kapıyı kapatan kimse görünmüyordu.
Ama dışarıdan kilit sesi çok net duyulmuştu.
Artık depoda mahsur kalmışlardı.
Devam edecek...