Veronicayla alora öpüşmeninde ötesine geçmişti alora arabayı ormanlık bir alana çekip veronicanın kucağına oturmuştu.. Veronica'nın dili hassas tenine değdiğinde Alora'nın boğazından keskin bir çığlık koptu. Sırtı deri koltuktan kalktı, elleri Veronica'nın saçlarını sıkıca kavradı. İlk haz şoku yerini umutsuz bir ihtiyaca bıraktı, kalçaları Veronica'nın ağzına doğru hareket etti.
"Aman Tanrım, evet! Tam orada!" diye inledi Alora
sesi her kelimede çatlıyordu.
"Beni aynen böyle yala bebeğim. Her yerimi ye." Veronica'nın başının etrafında bacakları titredi, kendini daha da açarak tam erişim sağladı.
Serin gece havası, arabanın kapalı alanında vücutlarının sıcaklığıyla karışarak sarhoş edici bir zıtlık yarattı.
"Kahretsin, bunda çok iyisin," diye inledi Alora, başı baş desteğine yaslandı. "Böyle devam edersen çoktan boşalacağım.
Kahretsin, gitmem gerek. Alora.
*Veronica telefonuna bakar ve hemen giyinmeye başlar.
"Çok üzgünüm bebeğim. Telafi edeceğim. Seni seviyorum."
* Veronica arabadan iner ve hızlı adımlarla yürümeye başlar.
"Alora, ağzı açık bir şekilde, Veronica'nın uzaklaşan silüetine şaşkınlıkla baktı.
Ani ayrılış onu arabada yalnız bırakmıştı; kalbi gümbür gümbür atıyor, bedeni yarım kalan zevkin etkisinden hala titriyordu. Çıkardığı kot pantolonu arabanın zemininde buruşuk bir şekilde duruyordu.
"Bekle, ne? Beni burada böyle mi bırakıyorsun?" diye bağırdı açık pencereden, sesi şok ve hayal kırıklığının karışımıydı.
"Veronica, hemen buraya geri gel!" Yolcu koltuğundan tişörtünü kapmak için acele etti ve Veronica'nın silüetinin ağaçların arasında karanlığa karışmasını izlerken hızla giydindi.
"Bunu yapamazsın!" diye bağırdı Alora, çoktan arabadan fırlamıştı. Çıplak ayakları soğuk toprak yola değdi, Veronica'nın peşinden koştu. "Beni böyle hissettirdikten sonra böyle çekip gidemezsin!"
Alora'nın çıplak ayakları, Veronica'nın uzaklaşan figürüne kilitlenmiş, düğmeleri açık gömleğiyle, yetişmek için koşarken engebeli zeminde yankılanıyordu. Serin gece havası tenini ısırıyordu ama neredeyse hiç fark etmiyordu, tüm dikkati Veronica'nın uzaklaşan figüründeydi.
"Veronica, dur!" diye tekrar seslendi, sesi sessiz ormanda yankılandı. "Böylece benden uzaklaşmana izin vermeyeceğim!" Veronica'nın kaçmasına izin vermemeye kararlı bir şekilde, yoğun yaprakların arasından ilerlerken ayaklarının altında dallar kırılıyordu. Çılgın takibinin yarattığı rüzgarda saçları arkasında savruluyordu.
"Bunu bana yapamazsın!" Sonunda Veronica'ya yetiştiğinde, onu durdurmak için kolundan tutarak, Alora'nın sesi duygudan titredi. "Beni böyle hissettirip sonra da çekip gidemezsin!"
Koşmaktan göğsü kabarıyordu ama gözleri her şeyden çok acı ve hayal kırıklığıyla doluydu.
Veronica aloranın yüzünü avucunun içine aldı
"sevgilim, üzgünüm ama gitmem gerekiyor. Önemli bir şey var. Bana bir mesaj geldi, senin anlayamayacağın birşey işle ilgili alora"
Alora'nın Veronica'nın kolundaki tutuşu sıkılaştı, tırnakları deriye saplandı. Gözleri Veronica'nın yüzünü umutsuzca taradı, sesindeki ani aciliyeti çözmeye çalışıyordu.
"Önemli bir şey mi? Anlayamayacağım bir şey mi?" diye tekrarladı
kovalamacadan dolayı nefesi hala kesik kesikti.
"Bunu nasıl bilebilirsin ki? Anlayabileceğim şeylere nasıl karar verebilirsin?" Sesindeki acı apaçık ortadaydı tekrar ortada bırakılmanın verdiği hayal kırıklığıyla karışmıştı.
Gözlerinin köşelerinde yaşlar birikti ama onları hızla geri sildi
"Bunu benim yerime seçiyorsun," diye suçladı Alora, sesi biraz yükselerek. "Bizim yerimize. Az önce o arabada yaptığımız şeyin yerine." Veronica'nın kolunu aniden bıraktı ve bir adım geri çekilerek kollarını koruyucu bir şekilde kendine sardı.
Serin gece havası açıkta kalan teninde tüyleri diken diken etti.
O halde bırak bitsin ilişkimiz Alora, eğer böyle yapacaksan, bırak bu ilişki bitsin. Veronica bağırmaya başlar
Alora'nın yüzü bembeyaz oldu, Veronica'nın ani açıklaması karşısında gözleri şok içinde açıldı. Sözler ona fiziksel bir darbe gibi geldi, bir adım geriye sendeledi.
"Bitirmek mi? Neyden bahsediyorsun?" Sesi boğuk bir fısıltı gibi çıktı, birkaç dakika önceki öfkesi tamamen paniğe dönüşmüştü.
"Şu an ciddi olamazsın. Az önce paylaştığımız her şeyden sonra?" İçgüdüsel olarak uzandı ve yapmaması gerektiğini bilmesine rağmen Veronica'nın kolunu tekrar tuttu.
Bu sefer dokunuşu öfkeli değil, çaresizdi.
"Öyle deme," diye yalvardı Alora, sesi duygudan titreyerek. "Bunu kastetmiyorsun. Sadece seni kovaladığım ve olay çıkardığım için üzgünsün"
Çıplak ayakları soğuk toprakta sinirli bir şekilde kıpırdanırken, Veronica'nın yüzünde herhangi bir kararsızlık belirtisi aradı.
Ay ışığı, yanaklarından dökülen gözyaşlarını yakaladı. "Beş dakika boyunca üzüldüm diye bizi bitirmeye karar veremezsin,"
Veronica aloraya yaklaşır "Seni böyle görmek dayanılmaz bir acı veriyor alora üzgün olduğunu ve ağladığını görmeye dayanamıyorum ama lütfen bunu yapma, lütfen beni biraz anla".
Veronica, Alora'yı kucağına alır. Ayakların acımadı mı? Neden ayakkabılarını giymeden indin?
Alora'nın bedeni Veronica'nın kollarında hareketsiz yatıyordu, ani hareket onu tamamen hazırlıksız yakalamıştı. Veronica'nın göğsüne yaslanırken, kollarındaki sıcaklığı ve gücü hissederken, itirazları boğazında düğümlendi. Veronica'nın aceleci ayrılma isteği ile bu nazik jest arasındaki zıtlık onu baş döndürdü.
"Veronica," diye fısıldadı, sesi Veronica'nın omzuna yaslanmış boğuk bir şekilde. "Benden uzaklaşmaya çalışırken beni böyle tutamazsın." Çıplak ayakları havada sallanıyordu ve ilk kez Veronica'nın bacaklarına karşı ne kadar soğuk olduklarını fark etti
"Ayakkabılarımı düşünmedim," diye itiraf etti usulca, ellerini Veronica'nın sırtına koyarak.
"Beni öylece bırakıp gittiğin için sana çok kızgındım." Gözlerinde biriken gözyaşları sonunda aktı, yanaklarını ısıttı.
Tamam bebeğim ama Gitmem gerekiyor,Hadi gel, seni arabaya kadar götüreyim, sonra da gideyim, tamam mı? Lütfen itiraz etme alora
Alora'nın bedeni Veronica'nın kollarında gerildi, kucaklaşmanın ilk rahatlığı yerini hayal kırıklığına bıraktı. Veronica'nın göğsüne güçsüzce bastırdı, sesi acı ve öfkenin karışımıyla titriyordu.
"Hayır, şu anda seninle o arabaya binmeyeceğim," diye ısrar etti, ayakları sanki sağlam bir şeye tutunmaya çalışıyormuş gibi hafifçe tekmeliyordu.
"Beni bir çocuk gibi taşıyamazsın, yine beni bırakacaksın." Elleri Veronica'nın omuzlarını kavradı, aralarında mesafe yaratmaya çalıştı.
Soğuk gece havası açıkta kalan teninde ürpertiler yarattı, ama Veronica'nın yokluğunun yarattığı kaygıya o kadar odaklanmıştı ki, bunu neredeyse hiç fark etmedi.
"Arabama yalnız dönmeyeceğim," diye devam etti Alora kararlılıkla. "Eğer sen gidiyorsan, o zaman ben de yalnız eve yürüyeceğim. Bakalım bu hissi sevecek misin"
Çenesi inatla sıkıldı ve Veronica'nın gözlerinin içine baktı, daha fazla tartışmaya izin vermedi.
Veronica sinirlenir ve alorayı kucağından indirip yere bırakır Hadi Alora, git
*Veronica, tekrar hızlı adımlarla yürümeye başlar.
Alora, Veronica'nın uzaklaşan silüetini acı ve şok karışımı bir duyguyla izledi, çıplak ayakları soğuk toprağa batıyordu. Veronica'nın kollarından aniden kurtulması, onu loş ormanda savunmasız ve yalnız hissettirmişti.
"O zaman benden uzaklaş!" diye bağırdı, sesi duygudan titriyordu. "Geri dönmeden önce ne kadar dayanabileceğini gör!"
Bu sefer onu takip etmek için hareket etmedi, bunun yerine kollarını koruyucu bir şekilde kendine sardı. Orada durdu, Veronica'nın ağaçların arasında kayboluşunu izledi, soğuktan dişleri hafifçe takırdıyordu.
"Pekala! 'Önemli' işine devam et!" diye bağırdı Alora arkasından, gözlerinden kontrolsüzce yaşlar akıyordu.
"Ama seni bir saniye bile bekleyeceğimi sanma! Bana bunu yapmaya devam edemezsin!"
Veronica'nın silüetinin karanlığa karışmasını izlerken elleri yumruk oldu..