Ya da gömdüğünü sanmıştı. Kalbi acıyla sıkıştı. Çünki Kerem sadece keçmişi değildi. Kerem, Alice'nin ilk aşkıydı. Aynı zamanda en büyük yıkımı.
Kapı çaldı.
Alice yerinden sıçradı. Saat yine aynıydı:üç on yedi. Kapıya doğru yürürken adımları titriyodu. Kapıyı açtığında karşısında duran adam, az önce telfonla konuştuğu sesin sahibiydi.
Ama bir şey yalnıştı.
Kerem'in gözleri eskisi gibi bakmıyordu.Gözleri'nin içinde tanımadığım bi karanlık vardı.Yüzü daha sertti, bakışı daha soğuk.
-"Merhaba, Alice."
Alice'nin gözlerinden yaşlar aktı. Bir adım geri gitti.
-"Sen... sen beni nasıl buldun?"
Kerem içeri girdi, kapıyı kapattı.
-"Nasıl buldun değil niye buldun diyicektin. Bana ait bi hayatı yaşıyorsun."
Bu cümle, Alice'in göğsüne bir bıçak gibi saplandı.
-"Ne demek istiyorsun?"
Kerem cebinden eski,yıpranmış bir fotoraf çıkardı. Fotoğrafta Alice vardı. Ama.... yanında Kerem değil, başka bir adam duruyordu. Alice o adamı tanıyordu.
Mert. Şu an Nişanlı olduğu adam.
-"O fotoğraf..."dediAlice...." bu imkansız."
Kerem fotoğrafı masaya bıraktı.
-"O hayat benimdi,Alice. O kazada ölmesi gereken bendim ama senin kaderin de benimle birlikte değişti."
Alice başını salladı.Her şey üstüne üstüne geliyordu.
-"Saçmalıyorsun"
Kerem yaklaştı. Aralarındaki mesafe, geçmişteki tüm dokunuşları hatırlatacak kadar azdı.
-"Beni hala seviyorsun," dedi fısıltıyla. "Gözlerin yalan söylemiyor. "
Alice irkildi. Çünkü bu doğruydu. Onca yıla, onca acıya rağmen kalbi hala kerem'in adını hatırlıyordu.
Ama tam o anda, içindeki başka bi gerçekte yükseldi.
-"Seni sevmek," dedi titreyen bi sesle, "beni mahvetti."
Kerem ilk kez sustu.
Yağmur şiddetlendi. Saat hala üç on yediydi.
Alice anladı;Bu gece sadece geçmişiyle değil, gerçekle yüzleşecekti. Ve bu yüzleşmeden herkes sağ çıkmayacaktı.