Bölüm 2

Bugün fark ettim ki, kendimi en çok yalnız hissettiğim anlarda bile aslında içimde bir ses var. Beni yargılamayan, anlamaya çalışan, suskun ama orada olan bir ses. Belki bu ses kendim, belki de yazdığım kelimeler.Kendimi bazen çok karmaşık hissediyorum. İnsanlarla konuşurken kelimeler ağzımda düğümleniyor, ama burada, bu defterde, kelimeler dans ediyor gibi.İnsanların kalabalığında bile yalnız kalabilmek ne garip değil mi? Yanımda çok kişi olsa bile birçoğunun aslında hiç anlamadığını bilmek.İşte bu yüzden bazen kaçıyorum. Göz göze gelmekten, derin sohbetlerden, hatta bazen gülümsemelerden bile.Ama bu defter... Bu defter sessiz bir arkadaş gibi. Ne sakıncası var ki, bazen sadece yazıp gitmenin?Belki de en cesur olduğum anlar buradaki kelimelerle konuştuğum anlardır.