Bölüm 12

Ya bir yaprak bir gün, teninde hissettiği dalgalanmalara sebep olan rüzgara aşık olsaydı…Her sabah, o dalgalanmayı hissetmek için beklerdi. Ama rüzgar sert ve özgürdü; kendi doğrularından sapmaz, küçük bir yaprağı fark etmezdi bile.Gel zaman, git zaman, yaprak umudunu hiç kesmedi. Her sabah aynı mutluluk ve hüzünle bekledi; her savruluşunda bir özgürlük hissi duyuyordu. Sanki bir yandan o hissin hiç bitmesini istemiyor, bir yandan da tamamen kaybolması gerektiğini hatırlıyordu.Ve belki de hayat, yaprak ile rüzgar gibiydi: Savrulduğu an güzeldi, ama istediği an savrulamazdı.