Ben sensizliği yalnızlık sanmıştım her keresinde
Sensiz kalmamak için sendim o vakitler; seni uyuyordum sürekli, seni içiyordum çay diye, cennet diye seni düşlüyordum -ki, sen yeşilçıplak bir yeşildin gözümde cennetten damıtılmış (oysa cennet, gelecek korkusunun en düşsel çocuğuymuş, uzaktan emzirdiğimiz); ve çarşaflar dillenince ayak seslerinde, çıldırıp dağlarıma çıkıyordum ben; dağlarım sendin.🤍🌸✨