Duygularının esiri olmuş insanlara her zaman kınarcasına yaklaşmışımdır. Lakin benim de onlardan bir farkım yoktu.
Küçükken eve çocuklu misafir gelenler hep benim diğer çocuklara göre olgun olduğumu söylerlerdi. Fazla enerjim yoktu küçükken, usluydum , mız mızlanmazdım kolay kolay, bütün yükü kendi omuzlarıma alırdım
Ama Ağlardım hep.
Annem bana bağırırdı ağlardım.
Babam bana bağırırdı ağlardım.
Kavga ederken duygularımı ifade edemezdim ağlardım.
Sıkılırdım ağlardım.
Eğlenirken ağlardım.
Müzik dinlerken ağlardım.
Kitap okurken ağlardım.
Ben hayatım boyunca hep ağladım.
Ama bitti. Ne ben o küçük kız çocuğuyum, ne de dünya benim göz yaşlarıma değecek kadar masum.
Bitti. Göz yaşım bitti, duygularım bitti, sevgim bitti, çocukluğum bitti, ve en önemlisi masumluğum bitti. Çaldılar benden masumluğumu, çocukluğumu, duygularımı. Ve bende bunları onlara en ağır şekilde ödettim. Ama ne masumluğum, ne çocukluğum, ne de duygularım geri geldi.
Söz verdim ben kendime. Ailem dışında kimse için göz yaşı dökmeyecektim, güvendiğim insanlar dışında kimseye duygularımı belli etmeyecektim, acımasız olacaktım, kimsenin gözyaşına kanmayacaktım.
Eğer bir gün sözümde durmazsam o gün benim sonum olurdu.
O gün Alev Behçet'in alevi, kendi dahil herkesi yakardı.
O gün kıyamet kopardı.