Bir anlığına ölüm sessizliği olmuştu.Yanımızda biri olsa hiçbir ses duyamazdı.Ama gözlerimiz, derin sessizlik arasında iletişim kuruyordu.Bal rengi gözlerinde kaybolmuştum bile, saatlerce o gözü seyredebilirdim,sonsuza kadar o gözlerde kaybolmaya,hapis olmaya razıydım.
Elindeki kutuyu açarak*
Alev:
-Benimle evlenip,sonsuza kadar benim olur musun?
Gözlerimi yüzükten alıp tekrar gözlerine odakladım.Göz bebeği ona olan sevgim gibi gittikçe büyüyor,gözlerini kaplıyordu.
-Cevabını bildiğin soruları sormayı çok seviyorsun değil mi?
Alev:
-Mızıkçılık yapma.
-Evet evet evet.Sonsuza kadar evet,milyonlarca kez evet.
Beni kucağına aldı ve döndürmeye başladı.Şu anda dünyanın en mutlu insanı olabilirim.Onun kokusunu içime çekmek beni çok mutlu ediyordu.Beni bir süre döndürdükten sonra yere bırakırken boynuma buse kondurdu.Bu öpücük bile beni mutlu etmeye yetiyor.
