Sabah uyandığımda Alev çoktan uyanmıştı.Ona seslenemedim.Odaya geldiğinde de örtünün altına girdim.Yanıma yaklaştı,yere çömeldi.
Alev:
-Ne oldu hasta mısın?İstersen hastaneye gidelim.
Örtüyü kafamdan kaldırdı.Yanaklarım kıpkırmızıydı.
Alev:
-Sen gerçekten hastasın.Yanakların kıpkırmızı olmuş.Gel hastaneye gidelim.
-Sesim kısık birşekilde hayır hasta değilim.
Alev:
- Nasıl değilsin sesin bile kısılmış.
-Gece bağırmaktan sesim kısıldı ya salak.
Alev:
-Ha o zaman sorun yok.Hadi gel kahvaltı edelim.
-Hayır.yataktan çıkamam.
Alev:
-Neden?
-Off.Çünkü çok utanıyorum.
Alev:
-Neden utanıyorsun?Hoş kötü bir şey yapmadın.
Dedi ve yanağımdan öptü.
Alev:
-Benim yanımdayken utanmana gerek yok.Tamam mı?
-Peki tamam.
Alev:
-Şimdi elini yüzünü yıka ve aşağı kahvaltıya gel. Sana bir süprizim var.
