Alev:
-Daha doğrusu ayrılmak zorunda kaldım.Yetimhanede hırsızlık yaptığıma dair iftira atıldı.Sen 18 yaşındayken hayata atılmıştın değil mi? Ben 15 yaşımdayken bu işe başladım,4 yıl bu pis işte çalıştım.Babanın tüm pis işlerine ben baktım.Ta ki sen gelene kadar.Hayatımı yaşama iç güdüsüyle yaşıyorken artık hiç bir insan canı değerli gelmiyordu.Sen hayatımı değiştirdin.Daha farklı bir hayat yaşayabileceğime beni inandırdın.Tıpkı yetimhanedeyken yaptığın gibi.Sana ölen insanları umursamamanı senin yaşaman için söyledim.Bu işe girdik mi sadece bir tek çıkış yolu vardı.O da canını vermek.Başka yolu yoktu.Senin yaşaman işten ayrılmaman gerekiyordu.Babanı kendi gözlerinle gördün eğer seni uyarmasaydım ya da korumasaydım,seni gözünü kırpmadan öldürürdü.
-Babam gerçekten bu kadar kötü bir insan mıydı?
Alev:
-Daha da kötüsüydü.Seni bir kaç kez uyarmaya geldiğimde her hayır cevabında ben babandan dayak yiyordum.Ama yine de mutsuz değildim.Çünkü sana bir zarar gelmiyordu.Seni koruyabiliyordum.
