-Alev iyi misin? Çok özür dilerim.Daha erken gelmeliydim.
Alev:
-Gelmeyeceğini düşünmüştüm.Beni gerçekten şaşırttın.
Hemen Alev'in sandalyesini düzelttim.Gözlerimiz birbirine odaklandı.
-Seni çok seviyorum.
Alev:
-Ben de seni seviyorum.
İkimizin de gözünden bir damla yaş süzüldü ve o an dudaklarımız birleşti.Adeta kenetlenidcesine birleşmişti bir daha ayrılmamak üzere.
Artık eve dönmeliyiz dedim ve ellerindeki ayaklarındaki ipleri çözdüm.Onun evine gitmek için yola çıktık.Onun için o kadar endişelenmiştim ki yol boyu gözlerimi ondan ayırmadım.Sanki bir kuş gibi uçup gidecekmiş hissindeydim.O ise yol boyu gözlerini gözlerimden kaçırdı.Alev'in gözleri sürekli yanda akıp geçen ağaçları seyrediyordu.Bense o gözleri...
