-Kağıdı da verdiğine göre nasihat etmeyi bırak ve evimden defol.Senin yüzünü görmeyeceğim çok mutluyum.Sakın bir daha bana ulaşmaya ya da evime gelmeye çalışma.Git!
Elime dokundu daha sonra da kapıdan çıkıp gitti.Bu son konuşmamızdı.
Günlerim iş aramakla geçiyordu.Ailemi bulmaya bile cesaretim kalmamıştı.Ya beni gördüklerine sevinmezlerse ya benden nefret ediyorlarsa ya da gerçekten kendi istekleriyle beni terk etmişlerse.Bu düşünceler kafamda dolaşıp duruyordu.Ailemin yerini bilmeme rağmen onları bulmaya çalışmadım.Sanki gizliden gizliye Alev'in tavsiyesine uymuştum.
Dışarı çıktığımda yine eski mutsuz halimdeydim.Hayatımda hiçbir şey değişmemişti.Yaşama hevesim hiç yoktu.Bir gün yine iş aramak için dışarı çıktığımda.Bir şirkette iş ilanı gördüm.İçeri girip işe girmek istediğimi söyledim.
-İş tecrübeniz var mı? Daha önce bir şirkette çalıştınız mı? Dedi.
