İçinde kaybolduğumu hissettiğim günlerdeyim son zamanlarda. Zamanın hızını yeni fark ediyorum sanırım. Son yirmi yılımın resmini görüyorum. Kaybolduğum kocaman ve yalnız yirmi yılımın resmi. Hayatımda ne kadar da fazla insan var aslında ama bir o kadar da yoklar. Onları görünce hissediyorum. Aynı duyguyu yaşıyorlar. Milyonlarca insan ve sokakta gördüğüm yüzler. Hepsi kendi içinde bir yerde çok yalnızlar. Kendilerince bu boşluğu doldurmaya çalışıyorlar ama genelde bocalıyorlar. Bazıları günlük tutuyor, bazıları müzik dinliyor, bazıları zaten kalabalık olan zihinleri yeni insanlarla dolduruyor. Ben sanırım yazıyorum. Gizlice ağladığım geceleri, pes ettiğim dakikaları saklı düşüncelerimi yazıyorum. Yazmanın yalnızlığımı susturacağını sanıyorum. Aptalca çünkü doğduğumuz ilk dakika bu duyguyla tanışıyoruz ve onu yok etmenin hiçbir yolu yok. Zamanla kırmızı seslerin bizi silikleştirmesini bekliyoruz. Yalnız ve sessiz doğup, yalnız ve sessiz ölüyoruz...
instagram:iris_gokkusagininmezari