Sıradan bir gün geçiriyordum. Sıkıntıdan ölecektim neyse ki ders bitmişti. Bir türlü şu denklemleri anlayamıyordun neden böyle bir şey işlediğimizi bile bilmiyorum. Neyse artık önemli değildi çünkü ders bitmişti. Aklımdaki bu düşünceleri bitirip kokuşmuş sınıfımdan çıkmıştım. Arkamdan gelen kızlara birlikte acıktığımı anlamam bir olmuştu.
“Kızlarrr yemeğiniz var mı açlıktan beynimi yiyeceğim”
Rana: ”Sence olsa ben yemez miyim Ezgi?”
“Doğru tamam peki şöyle sorayım yanında parası olan var mı bana bir şeyler ısmarlasın?”
Sara: ”Sence paramız olsa kendimize olmaz mıyız Ezgi ?”
“Tamam, peki sustum kanka ne deyim yani”
Beste:”Kanka aptal mısın git yemek yiyen birinden iste”
“Doğru”
Cümlemi bitirmemle birlikte karşı sınıfa ilerlemem bir oldu. Pat diye içeri girdiğim için herkesin bana baktığını fark ettim. Ay kahretsin çok utandım yine de duygularımı dışarı vurmadan herkeste bir göz gezdirdim fakat yeme yiyen birini göremedim. Aceleyle sınıftan çıktım. Bizim okulda sadece iki şube vardı o yüzden bakabileceğim başka bir yer kalmamıştı. Kızların etrafta olmadığını fark edip nereye gidebileceklerini düşündüm. Ah tabi ki tuvalete kesin saçlarını düzeltmeye gitmişlerdir diye düşünerek tuvaletin yolunu tuttum. Yoldayken bir çocuğun yanında ki olan bakışları gözüme çarptı sırıtıyordu ama komik bir şeye değildi. Gözlerim kıza doğru kaydığında kız çocuğun bakışlarını fark etmişti ki rahatsız olmuşa benziyordu. Yürüyüşümü yavaşlatıp onların yanına gittim.
“Kardeş hayırdır bir sıkıntın mı var?”