Hayatım başlarda çok normaldi ama gün geçtikçe garip sesler bazı karartılar ve insana benzeyen varlıklar gördüm. Bunu insanlara söylediğimde ise kimse bana inanmadı . Herkes benim delirdiğimi düşündü. Bu yaşadığım garip olaylar arttıkça ailem beni daha fazla idare edemedi ve işte hayatımın o en kötü gününü yaşadım.
Akıl hastanesine gidiyordum . Başta 2 saatlik bir orman yolunda gittik . İşte Akıl Hastanesinin büyük ve korkunç kapısının önündeydim . Hastanenin olduğu yer çok ıssızdı . Kocaman ve eskiydi.Yavaş adımlarla içeri doğru yürümeye başladım ve tüm gelen hastaların adını doğum tarihini vs. kaydeden kadının yanına gittim . Bana birkaç soru sordu ve önündeki kağıda birşeyler yazdı . Ardından benimle odama kadar geldi . Artık buradayım penceresinde demir parmaklık olan , kapısı kilitli olan , yardım çağırsamda kimsenin beni duyamayacağı o odadaydım ama bu daha başlangıçtı , asıl macera bundan sonra