Annemin bütün aldığı kararlar arasında en berbat olanıydı beni psikoloğa götürme kararı ve oradan da akıl hastanesine yollaması.
Bu gerçek olamazdı. Annem böyle birsen yapamazdı. Ama o gün yaptı. Benim iyiliğim için olduğunu söylüyordu hep.
Asla ona inanmadım inanmayacağım da. Kim kendisine yalan söyleyen bir kadına inanır ki. Onun gerçek annem olduğundan bile şüpheliyim.
Annemin beni akıl hastanesine bırakıp arkamdan salladığı zamanı hala hatırlıyorum. Karşıma bir şey oturmuştu. Nefes alamıyordum. En azından almaya çalışmıyordum. Ölmem istiyordum.
Daha sonra arkasına bakmadan gittiğinde kendiki bir şeye yaramayan bir kız olarak görmüştüm. Sanırım da öyleydim.
İstanbul psikolog Akıl hastanesi yazısı ile bakışması birkaç dakika sonra arkadan bir ses duymuştum. Arkamı dönüp baktığımda sarışın bir kız vardı. Zararsız görünüyordu. Muhtemelen saçını yeni yıkamıştı. Çünkü gerçekten parlak görünüyordu.
"Hoşgeldin küçük kız!"dedi önüne gelen saçları savurarak. Bana küçük diye hitap edilmesini hiç sevmemisimdir. Sanki kendisini çok büyük de.
Cevap vermek için ağzımı araladığımda konuşmaya tekrar başlamıştı. İnanın ne dediğini hatırlamıyorum. Büyük ihtimalle gereksiz bir şeydi.
Mesela dün gece ne yediğimi bile hatırlamam. Çünkü gereksiz bir şey. Biri Size gelip dün akşam ne yediniz veya bu sabah kahvaltınızda ne vardı? Diye sormaz.
"Adin ne vu