Bölüm 23

~Akasyadan Anlamıyordum. Ben mi çok abartıyordum ? Onu yaralı bir şekilde yanlız bırakıp gitmiştim. Pişmanlık ve vicdan azabım kendini göstermeye başlamıştı bile. Tanrım galiba salağın tekiydim! Bunu yapmış olamazdım onu o kızla bırakamazdım. Hızlıca yürüdüğüm yollardan tekrar geçtim. Revirin yanına vardığım da Kuzeyin odasının kapısın da durdum. Kapıyı tıklatıp içeri girdim. Kuzey yine yatağında yatıyordu. Ama Ceyda yoktu. İçimden bir rahatlama geçip vücudumu terk etti. Kuzeyin yatağının ucuna geçip oturdum. " Hoş geldin." Dedi çatallaşmış sesiyle. " Hoş buldum. Kıskançlığın beni ele geçirmesine izin vermemeliydim özür dilerim." Başını salladı. " Kıskançlığın umrumda değil sadece benden gitme ben buna dayanamıyorum." Ellerini açıp göğüsüne yatmam için yer açtı. Yavaşça karnına baskı yapmadan başımı göğsüne yasladım. "Akasyakokulu." Dedi o sevdiğim tınısıyla. "Onları öldürmek artık bir görev değil bu bir şahsi mesele oldu. Ve emin ol ki yaşamlarını hem devlet hemde huzur adına sona erdireceğim." "Yapıcağız bundan emin olabilirsin ama şimdi bunları düşünmenin zamanı değil Kuzey dinlenmen lazım." Diyip omuz silktim ve onun huzurlu kucağına daha fazla gömüldüm. ••• Beş gün sonra "Alperen!!!!" Duygunun bağırmasıyla kulaklarım acıyla çınladı. " Ya şu elindeki silahı bırak bi." Çocuklardı resmen asker olmak için çok neşelilerdi. Belki de onlarda acılarını umursamamak için unutmak için dalgaya alıyorlardı. Onlarında kaçış yolu buydu işte. İnsanlık farklıydı. Nasıl olduğunu bilmediğimiz bir şekilde duygu barındırıyordu. Bu mucizeydi bence. Duygular ve hissetmek insanlar için bir lütuftu. Yaşam ise bunun büyük bir parçasıydı. Büyük binanın arka tarafındaydık. Kuzey artık o iç karartan revirden çıkmış ve derin bir nefes almıştı. Şimdi yanımda bankta oturmuş Duygunun Alpereni kovalayışın izliyordu. Mutluydu mutluydum. İyileşmişti. Beş günde güzel ilerleme kaydetmişti. Şu ana kadar o iyileşene dek hiç bir şey yapmamıştık. Bir kaç duyum dışında harekete geçmemiştik. Ama emindim bu sefer başaracaktık. Vatan uğruna her şey feda edebilecektim. Ceyda ve Onur atış taliminden geldiklerinde yanımıza oturdular. Yani Onurdan kastediyorum. Ceyda karşıda yer olmasına rağmen gelip Kuzeyin dibine oturmuştu. Sabır çekerek sinirlenmemeye çalıştım ama elimde değildi. Kuzey arkasını dönüp koşuşturan küçük çocuklara seslendi. " Alperen Duygu hadi gelin artık!" Onlarda koşarak yerlerini aldıklarında hepimiz toplanmıştık. " Evet.." " Artık iyileştim yani kaygılanmanıza ve endişelenmenize gerek yok. Çok bekledik o pisliklere çok zaman bile verdik. İki gün sonra tekrardan onların işini bitirmeye çalışacağız. Onların inlerine sızacağız tıpkı onlar gibi giyinerek önce bütün sakladıklatı bütün verileri alıp yerlerien sahteleri koyacağız. Tabi fark etmeleri çok zaman sürmez lakin bu onlar biraz olsun oyalayacaktır. Tek olmayacağız kapıda yine kamufle olan askerlerimiz olacak her şeyi en ince ayrıntısına kadar düşünmeliyiz. Bir kadın ve iki çocukta orda esir durumda askerlerimiz biz verileri alırken onları ordan çıkaracaklar. Bunun için Duygu ve Onur size ihtiyaçları var çünkü en iyi kilit açan sizlersiniz. İçerde eskiden esir tutulan askerimiz tarafından nerde neyin olduğunu öğrendik sayesinde giderken onu da alacağız. Şu anlık bize durum bildiriryor. " Diyip sözünü bitirdi. " Şu zekanıza bayılıyorum komutanım!" Dedi Onur bağırarak. Kuzey eyvallah dermiş gibi elini göğüsünün üzerine bastırdı. " Peki ne zaman başlayacağız?" Dedi Ceyda Kuzeye bakarak. " Max dört gün lazım hazırlıklar için. O zamana kadar yaram da iyice kapanmış olur." Herkes Kuzeyin dediklerini ben dahil herkes dikkatle dinlemişti. Herkes dağıldıktan sonra birlikte başkana bütün planı anlattık tekrardan üstünden geçtikten sonra herkes dört gün içerisinde hazırlanmaya başladı. Ceyda ve Alper yanımızda olacaklardı. Onlar arkamızı kolaçan ederken bizde ön tarafı kollayacaktık. Emek vererek yazıyorum destek olur musun??? Finale yaklaşıyoruzz �� Ve bu sinek çok datluuuuu ��