Ben Nehir lise üçe gidiyorum 16 yaşındayım bir süre öncesine kadar normal bir şekilde yaşıyordum ama geçen ay babamın ölmesiyle her şey değişti. Ben tek çocuğum. Babam evleneceği zaman ailesi annemle evlenmesine karşı çıkmış ama babam anneme o kadar âşıkmış ki evlenmek için ailesini karşısına almış. Annemle babam böylece her şeye rağmen evlenmişler. Annemin dediğine göre düğüne babamın hiçbir akrabası gelmemiş kendi annesi bile babama sırtını dönmüş hatta bu yüzden babamın nikâh şahidi dayım ve dedem olmuş. Annem babamın onun için yaptıklarından dolayı babama her şeyden daha fazla değer vermiş. Yani sonuç olarak babam o zaman akrabalarıyla iletişimi kesmiş, annem de her şeyini babama bağlamış.
Böyle olunca annem babam ölünce dağıldı. Anne kadar bende babamı seviyordum. Babamla birçok anım var, dünyada en sevdiğim insandı ama annem babam ölünce kendinden geçtiği için annemi teselli etmekten ağlamaya bile vaktim olmadı.
Tabi ben elimden geldiğimce anneme destek oldum ama resmen her şeyden vazgeçmiş gibiydi kendine gelemiyordu. O yüzden annem geçici olarak anneannemin yanına taşındı. Anneannem yaşlı olduğu ikimize de bakamazdı ve bende yük olmak pek istemediğim için o zaman hayatımda ilk kez babamın tarafıyla iletişime geçtim.
İlk başlarda bana anlatılanlardan dolayı benim sesimi duymanın bile onlara rahatsızlık vereceğini düşünmüştüm ama nedense düşündüğümden daha iyi insanlar çıkmışlardı. Evlerinin telefonun numarasını dayımda olması işime yaramıştı. Aradığım zaman daha önce adını hiçbir yerde görmediğim Zeynep halam açtı. Artık babaannemlerin orada yaşamadığı genel olarak ailede ihtiyacı olan herkes kalabiliyor diye espri bile yaptı. Pek gülmediğim işin ciddi bir şey olduğunu anlamış olacak ki hemen ne olduğunu sordu. Halama babamın öldüğünü söyleyince telefonda olmamıza rağmen ağladığını anlayabiliyordum. Durumumu anlatıca hemen reddedeceğini düşündüğüm teklifi “Ne kadar istemesek de sen de artık ailedensin. Biz kendi ailemize sahip çıkarız merak etme. İstediğin zaman gelip burada kalabilirsin. Hem dememiş miydim bu evde ailede ihtiyacı olan herkes kalabilir diye. Her zaman burada yerin var canım. Çekinmene gerek yok”
Bu cümleler bunca zamandır babamın ailesiyle tanışmadığım için içimde ufak bir pişmanlık oluşturdu. Onlarda yeğenleriyle bunca zaman sonra böyle bir durumda bu şekilde tanışmayı hak etmiyorlardı. Ağzımdan çıkan tek kelime tamam olmuştu. Hemen telefonu kapatıp anneanneme benim halamların yanında kalacağımı söyledim. Anneannem pek katılmasa da başka çaremiz olmadığı için bir şey diyemedi. Bu arada dayım yeni evlendiği için balayında onların yanında kalmam teklif bile edilemez.
O yüzden şuan otobüsle şehir dışına yani İstanbul'dan Bursa'ya gitmeye çalışıyorum. Bursa'ya gideceğim için Yaprak dışında bütün arkadaşlarım benle iletişimi kesti. O yüzden geriye tek bir arkadaşım kaldı kendimi nedense çok yalnız hissediyorum. Yaprağa söylediğimde sadece beni tebrik etmiş ve diğerlerinin beni kıskandığı için böyle davrandığını söylemişti. Sanırım bu güne kadar gelmemi sağlayan insanlardan biri o olmasaydı büyük ihtimalle kendi başıma gitmeye cesaretim bile olmazdı.
Şuan otobüste kulağımda en sevdiğim şarkı e-11 çalıyor ve Bursa'ya doğru gidiyorum