Scott akşam eve gelir. Onu bahçeye çağırır ve her şeyi anlatırım. Acılı şekilde, ağlayarak her şeyi. Scott sinirli şekilde Peter'in yanına gitmek ister amma ben izin vermem. Ona " Senle bir derdi olmadığını, benim gitmek istediğini" anlattım. Scott göz yaşlarını silerek konuşmaya başlar:
- Bende geleyim, lütfen
- Kızımıza kim bakacak?
- Onuda yanımıza alırız
- Bu çok teklikeli, biliyorsun
- Görmeni istemiyorum
- Bende, amma mecburum
- Lütfen, Lütfen gitme
- Özür dilerim. Yarın sabah gideceğim.
- hemen mi?
- Hemen
Scott arkaya döner ve yüzünü siler ben karşısına geçer ve yüzünü tutarım:
- Seni çok seviyorum
O gece kızımla ve Scott'la birlikte uyudum. Kızımı kaç kez kokladım, öptüm diye hatırlamıyorum. Sadece ağlıyor ve ona sarılıyordum.
Sabah gerkenden hava limanına gittik. Evdeki hiç kimsenin haberi yoktu. Görüşmedim, çünki onlara gerçekleri anlatamazdım. Scott onlara olanları anlatacağını söyledi. Kimse fark etmeden gitmem gerekiyordu. İlk önce arabadan indik ve kızıma yakınlaştım önüne eğildim. Hiç bir şeyden haberi yoktu. Kendimle götürüp onun hayatını maffedemezdim. Konuşmaya başladım:
- Hayatım, sana çok önemli bir şey söylemem gerek. Ben birazdan gidiyorum
- Nereye?
- Çok uzaklara. Şimdi sana nereye gittiğimi söyleyemem. Çünki sen daha çok küçüksün. Büyüdüğünde, vakti geldiğinde, baban sana olanları anlatacak. Tamam mı, bebeğim?
- tamam
Ağlamamak için kendimi zor turuyordum ona sıkı sarıldım. Göz yaşlarımı gizletiyordum. Sildim ve ona baktım. Her zamanki gibi tişortümden tuttu ve konuşmaya başladı:
- Peki ne zaman geleceksin?
Ağlamaya başlayacaktım. Sesim titreye-titreye cevap verdim:
- Uzun süre gelmeyeceğim
Biraz yüzüme baktı. Göz yaşım akar-akmaz yüzümü sildi:
- Ağlamak yok, bu bizim kuralımızdı. Kuralı çiğnedin!
Yüzümü sildim ve güldüm. Ellerini öpüp "doğru söylüyorsun"
- Merak etme ben seni beklerim. Amma sende biraz çabuk ol. Eğer çok beklersen sıkılırım
- Tamam—diyip sıkı sarılırım. Saçını koklayıp "Seni seviyorum" derim. Sonra Glozed'in karşısından kalkar, Scott'ın elini tutup biraz aralıya çekerim. Scott ağlıyordu. Gözleri çok şişmişti. Ben onun göz yaşlarını silip konuşmaya başlarım:
- Güçlü olmaya çalış, Scott. Kızımızın gelecekte sana çok ihtiyacı olacak. Beni sana soracak, cevaplar arayacak. Sen onun yanında olacaksın. Kızımız depresiyona girecek, sen çıkartmasını bileceksin, tamam mı?
- Gözün arkada kalmasın!
- Birde... Kızımıza benle ilgili hiç bir şey bahsetme. Beni sorsa, keçmişimi anlatmayacaksın. Gerçekleri, neden gittiğimi asla bilmeyecek.
- Amma seni sorucak...
- Biliyorum! Amma sen yinede bir şey söyleme. Çocukluğunu anlat, tamam. Amma benim kim olduğumu hiç kimse bilmeyecek. Sır bile anlatma. Ergenleşecek, Aşık olacak. O zaman güven hissi yüzünden başkalarına anlata bilir. Bu riski anlamayız. Ayrıca sırrı tutsa bile, bu kadar büyük yükle yaşamasını istemiyorum. Bana söz ver Scott!
- Tamam, tamam, söz veriyorum. Ne zaman geleceksin diye sormak istiyorum. Amma cevap aynı olacağından korkuyorum...
-Bilmiyorum Scott, bilmiyorum!
Scott bir anda bakışını değişir. Yüzüme bakar göz yaşlarımı siler ve gülümser:
- Olsun, ben yine de seni bekleyeceğim. Gerekirse 1 yıl, gerekirse de 10 yıl hiç fark etmez. Seni seviyorum ve seni bekleyeceğim.
İstemsizce gülümserim. Scott elimi tuttu:
- Hep gül, sevgilim. Ben seni bekleyeceğim. Aklımda asla eskimeyeceksin.
Sonra sarılırım. 2 adam hava limanından bize doğru yakınlaşır. Bunlar Amcamın adamlarıydı. Biraz uzakta dururlar. Kafaları ile "gel" işaresi verirler. Bende Scott'a bakıp konuşmaya başladım:
- Artık gitmem lazım, beni bekliyorlar.
- Seni seviyorum.
- Son kez kızımla konuşayım...
Elimi ondan çekerim. Arabaya yakınlaşar, göz yaşlarımı silerim ve kızımın karısına diz çökerim:
- Canım, artık gidiyorum
- Gitmeni istemiyorum— istemsizce gözleri dolar
- Hayır, ağlamak yok. Aşkım kuralı çiğniyorsun. Eğer sen ağlarsan bende ağlarım.
- Amma istemsizce oluyor
- Tamam, ben gittikten sonra ağlarsın. Sen böyle yaparsan ben rahat gidememki. Aklım sende kalıcak.
Yüzünü öperim, sıkıca sarılırım:
- Babayı, dedeyi üzmek yok! Uslu kız ol tamam mı?
- Anlaştık
-Seni seviyorum
- Bende seni seviyorum anne
Son kez başını öper korumalara doğru yakınlaşırım. Hava limanına doğru yol alırız. Bir anda arkadan Glozed'in "anne, anne, gitme, anne" bağırışını duyarım. Arkama dönüp bakamadım, hava limanına doğru devam ettim. Çünki karşılaşacağım manzaradan korkuyordum.
O zamandan beri 13 yıl geçti. Ne yazıkki kızımın bilgilerini almam mümkün değildi. Amcam onu daha çok özlersin diyordu. Ayrıca kimliklerin gizli tutulması gerekiyordu. Kızımın ne fotoğrafını görmüştüm, ne sosyal şebekesini, ne de kendisi hakkında bilgi elde ede biliyordum. Çünkü amcam bana bir şans vermişdi. Bende onu elimden aldım. Elimde onla ilgili çocukluk fotoğrafları, özel flash kart videoları, giysileri ve bir ayı oyuncağı vardı. Başka onla ilgili ne yazıkki bir şeyim yoktu. Onu çok özlüyordum. Kokusu hala burnumda dürtüyordu. İçimden bir ses, git kızına sarıl, öp kokla, bir daha asla bırakma diyordu. Bir taraftanda kızımı korumam gerektiği aklıma geliyordu. Ondan uzak durmam gerekti
Fakat tam 13 yıl sonra gelen kötü haber sonrası...