Her yerim mosmor olduğu için makyaj yapma gereği duydum yine bir okul günü. Okula doğru yola çıktım üzgün bir şekilde. Ama zaten ben hep üzgünüm değil mi ? Benim için bir mutlu olma gerekçesi yok. Belki de ben de olmamalıyım. Ama varım. Neden varım?
Okula gittim. Okulun dış kapısından girer girmez yine o çocukla göz göze geldik ama zaten ne olduysa onun yüzünden olmamış miydi? Artık onu düşünmeme bile gerek yoktu çünkü eğer yanıma gelirse güzel bie laf yiyip gidecekti. Onun yüzünden gitmişti ya zaten saçlarım. Ama o beni yanıma doğru geliyordu, hemde üzgün gibi görünüyordu.
-Selam Ecrin..
-Adımı nereden biliyorsun?
-Boşver şimdi nasılsın iyi misin?
-...
-Peki. Saçların---
-Evet kestim.
-Onu demeyecektim çok güzel olmuş sana bir hayli yakışmış.
İçimin buzları ermişti o an ama yinede ne olduysa onun yüzünden olmuştu şuan o beğendiği ama benim hiç beğenmediğim saçlarım da onun yüzünden gitmişti. Şuan yüzümdeki makyaj onun yüzünden vardı.
-Sağol, yanıma bunu söylemek için mi geldin?
-Hayır Ecrin. Senin yaşadığın şeylerden haberim var.
-Neymiş benim yaşadığım şeyler adını bilmediğim çocuk?
-Yiğit. Sen aha iyi bilirsin yaşadıklarını ama bende biliyorum. Amacım yaralarını deşmek değil onlara derman olmak.
-Amacın eğer derdime derman olmaksa, peşimi bırakarak başlayabilirsin. Çünkü bu saçlar da senin yüzünden gitti.
-Tamam. Evet bu durumdan ailenin haberi oldu ama bir daha olmayacak söz veriyorum. Bana bir şans verir misin?
-Ya daha bismillah ya okul açılmasına birkaç gün oldu sadece. Neyin şansı neyin sözü? Bak, bu çok beğendiğin saçlar var ya senin yüzünden gitti, yüzümdeki makyaj da senin yüzünden var. Sen neyin kafasındasın anlamıyorum ama peşimi bırak artık. Böyle devam ettikçe Sen amacına ulaşmış olacaksın ama ben bitmiş olacağım ..
