[4.11 23:15] bu tarihte ecrin bunları yazmıştı içindekileri dökerdi kalbini severdi ama tek korkusu ve tek acısı annesinden kormaktı. Ecrin: Ben bu şehirden uzaklaşmak istiyorum ailemi hiç görmemek istiyorum baskıcı olmaktan her şeyi suçlanmaktan çirkin olmaktan biktim herkesin benim yerime karar vermesinden benim fikrim sorulmadan ise geçimlerinden biktim kendim evet güçlüyüm ama herşey bir kelimeye bakio o kelime söylenince bir çökmüş bina gibi yikiliyorum "senden nefret ediyorum geber"cumlesi o kadar kırıcıki bir bardak kirilinca nasıl birlemsiosa o cümleyi duyunca herşey hayat benim için bitio benimde işte bir bardak gibi birlesmio
Şuan bi sonsuzluktayim sonu olmayan bir yerde ve kimse gelemio orda hapis olmuş gibi hissediyorum ne kadar yardim etmeye calissalarda o kelimeyi cümleyi duyunca her şeyin alt üst oluyor kimse o boşluktan sonsuz yetene kurtarmaaz
Sonsuz yerden kurtaramaz hale geliyor ve acıların içinde ölüme sürükleniyEn son alarak biz hayatları ne kadar zor onsada insanlarin yüzüne her zaman gülümseyen içinde firtinalar koparken iyiyim diyen ama gerçeğin hickimsenij bilmemesi için can atan neden can atıyoruz çünkü öğrenip bunu yüzümüze vurucak ve tek hatamizda bütün doğruların izi silen ailelerimiz dışarıdan mutlu aile tablosunda rol yapan tek insan biz istemedik böyle birileri olmak bizi buna zorlayan ailerimizde biz sevmek ve sevilmek isteyen insanların ama bizi biz olduğumuz için seven insanlar çok azdı bı cakari olduğu için yada biseylerimizi kullana bilmek yada bizim sayamizde birilerini bulmak ona ulaşmak konuşmak isteyen insanlar