Bölüm 1

Ölüme yaklaşınca hayatım bir film şeridi gibi gözünün önünden geçtiğinin doğru olduğunu düşünüyordu ahsen esirdi çünkü sadece o değil bütün arkadaşları esirdi ama onlar dayanamamışlardı sadece Ahsen kalmıştı geriye yiyecek bir şey yoktu akıllarına geldikçe kuru ekmek veriyorlardı su ise çok nadirdi elleri ayakları bağlı değilken yerdeki çamurlu suyu içiyordu ama birkaç kez kaçmaya kalktığı için ellerini ve ayaklarını bağlamışlardı her gün şiddet görüyordu bunun nedeni ise bildikleriydi ama o asla hiçbir şey söylemeyecekti gerekirse ölürdü ama hiçbir şey söylemezdi dayanacak gücü kalmamıştı son günlerini yaşadığının farkındaydı aklına kardeşi geldi canımdan çok sevdiği kardeşi annesinin babasını kaybettiğinde söz vermişti onu hep koruyacağına dair şu anda ne durumda olduğunu dahi bilmiyordum kardeşinden başka kimsesi yoktu tek başına ne yapmıştı o kadar tamam esir olduğu günleri dahi sayamamış daha ahsen günleri sürekli aynı geçiyordu yanına geliyorlar bazen tekme tokat dövüyorlar bazen yanmış Bir odunu vücudunun belli yerlerine basıyorlardı her gün çeşit çeşit işkenceler görüyordu ama daha bugüne kadar pes etmemişti ama artık gözlerine dahi açacak durumu yoktu burada ölüp gidecektim kardeşine de kim bakacaktı annesi yoktu babası da yoktu tek başına ne yapacaktım kocaman dünyada tek derdi kardeşiydi bir sürü arkadaşını gözlerinin önünde öldürmüşlerdi sona yaklaşıyordu da gözlerini açamıyordu son nefeste'nin verdiğini de farkındaydım ama içeri biri geldi yüzünü net göremiyordu konuşamıyordu dahi hatırladığı tek şey bir çift elin beline dolanıp onu oradan çıkardıydı tanımıyordu ama kendini o kadar güvende hissediyordu ki aylar sonra evini bulmuş gibiydi tek hatırladığı buydu