Taht odasından koşarak çıkıyordum. Ellerim ve elbisem kırmızıya boyanmıştı. Ama tabi ki buna değerdi. Artık bu krallıkta bana aitti. Buranın da kraliçesi bendim.
Koşarak çıktım saraydan. Önce bayrağımı bahçede görünen bir yere yerleştirdim. Sonra hızlıca ahırda bekleyen atım Dolu'nun yanına gittim. Hemen üstüne bindim ve hızlıca uzaklaştık. Oradan uzaklaşırken yüzümde bir gülümseme belirdi. "Bu kralı öldürmek diğerlerinden kolay oldu" dedim gururla. Bu kanlı yolculuğa devam etmek için atımı dört nala sürdüm.
3 Ay öncesi...
Meydandan gelen yanık kokusu saraya kadar ulaşmış,hatta sarayı sarmıştı.
Hizmetçiler ve muhafızlar sarayda ki yanık kokusunu gidermek için var güçleriyle çalışıyordu. Ancak saray hala yanık koktuğundan başarısız oldukları anlaşılıyordu. Bugün için nedense bordo bir elbise giymiştim. Pelerinim ise siyahtı. Aslında böyle bir durumda saraydan dışarı çıkıp temiz hava almak ve rahatlamak isterdim ama 21 yıldır günyüzü görememiş, adeta sarayın içinde hapis kalmıştım. Kardeşlerimde benden farklı sayılmazdı. Yani dışarı çıksak bizi tanımazlardı.
Hayatı sadece önümde duran pencereden görmüştüm.
Görmüştük.
Victoria ne düşündüğümü anlamış olacak ki yanıma gelip omzumu sıvazladı. "Herşey çok güzel olacak Violet." Nasıl güzel olabilirdi ki? Bu benim yüzümden yakılan 13. insandı.
Olay şu; halktan birini seç, ona herşeyi anlat ve başka krallıklara gönder, başarısızlıkla dönsün, muhafızlara bilginin dışarı sızdığını söyle ve o kişi yakılsın.
Son 4 aydır olan şey buydu.
Herşey babam ve annemin bizi taht odasına çağırmasıyla başladı. Queira krallığında çok sorun olmazdı. Dolayısıyla bizimde taht odasında işimiz olmazdı. William bir yandan söyleniyordu. "Ne oluyor ya? Niye çağırıyorlar bizi?"
Ne yazık ki bunun cevabını bende bilmiyordum. Biraz bencilce olacak ama oraya sırf merakımdan gidiyordum. Ne kadar ailem bana, yaklaşık 2-3 hafta sonra beni veliaht ilan edeceğini söylesede pek umrumda değildi kraliyet işleri. Kapıdan içeri girdiğimizde oda da yalnızca annem, babam ve onların baş yardımcıları vardı. Babam ciddi görünmeye çalışıyordu ama annem tam tersi, ağladı ağlayacak durumdaydı. Bizim içeri girdiğimizi görür görmez sakin durmaya çalıştılar. Onların karşısına ayakta duruyorduk. Sağımda Victoria, solumda William duruyordu. O gün herkesin aksine açık renk birşeyler giymek istediğim için beyaz, askısız ve kenarlarında tüyler olan bir elbise giymeyi tercih etmiştim. Annem tam konuşmaya başlayacaktı ki vazgeçti ve babama baktı. Babam derin bir iç çekti. Ve teker teker gözlerimizin içine baktı. "Victoria, Violet ve William. Size açıklamamız gereken bir konu var. Bunu uzun zamandır nasıl açıklayacağımızı bilmiyorduk. Ancak şimdi bunu açıklama cesaretinde bulunduk. Şöyle ki aslında..."
Lafını tamamlayamadan annem ağlamaya başladı. Babam tam annemin yanına gidecekti ki annem, babama oturması için elini kaldırdı. Ağlamasını dudurduğunda konuşacak cesareti topladı.
"...Aslında sizin..." derin bir nefes aldı.
"Üvey bir kardeşiniz var"
William...
Annem bu dört kelimeyi söyledikten sonra hepimiz donakaldık. Yıllarca sanki üveymişim gibi muamele görmüştüm. En az değer gören kardeş bendim. Acaba ben üvey olabilir miydim? Ne kadar kendimi zorlasam da gözlerim, kardeşlerim Victoria ve Violet'inkiyle buluşu. Üçümüz de birbirimize şüphe ile bakıyorduk. Eminim ki hepimiz birbirimizden şüphe duyuyorduk.
Bunu fark eden babam: "Ama kendisi burada değil" dedi aceleyle. Bunu dediği an üçümüzde ona baktık. Babam sakince konuşmayı sürdürdü. "Kendisi başka bir krallıkta. Ama daha ondan haber alamadık."
Hepimiz şok içindeydik. Ama aklıma takılan bir soru vardı. Acaba üvey kardeşim burada olsa üvey muamelesi görür müydüm? Bu kadar yalnız ve kalbi kırık hisseder miydim?
Peki ya, sevilir miydim?
♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡♡
Bu bölümden bu kadar canikolaar!!
Sizce diğer bölümde ne olacak?
Diğer kardeşler bu durumda ne hissedecek ve ne yapacak?
Ayrıca karakter tanıtımı wattpad de mevcut
Bys bys💖💖
