Doğunun soğuk bir kış günüydü. Ağanın oğlu, kardeşini okula götürmek için beyaz Toros arabasını çalıştırdı.
Komşusunun kızı Rojbin; "Adar abi dur, gitme! Ben de senle geleyim okula," diye seslendi.Üç kişi arabaya bindiler. Bir süre sonra aralarında konuşurken Rojbin: "Adar abi, yeni öğretmenimi çok sevdim. Biliyor musun Adar abi, adı Melek'miş," dedi.
Adar: "Ne! Melek mi? Rojbin, senin öğretmenin mavi gözlü mü?"Rojbin: "Aaa! Öğretmenimi nereden gördün Adar abi?"Adar: "Rojbin, ne görmesi?"Rojbin: "Peki sen benim öğretmenimin mavi gözlü olduğunu nasıl bildin? Hem Melek ismi seni neden bu kadar şaşırttı?"Adar: "Ben iki sene önce bunun rüyasını gördüm..."Rojbin: "Nasıl ya, Adar abi?"Adar: "İncir ağacının altında, mavi gölün karşısında oturmuştuk. Ona alnımın yazısı olduğunu söylüyordum. Melek, 'Adar nasıl olur, biz kavuşamayız... Ben Batılı kız, sen törelerle yetişmiş Doğulu erkek... Olamaz Adar... Bizim hikayemiz Bakü'deki Ali ve Nino'nun aşkı gibi olur, efsane oluruz,' demişti."
Ve Adar'ın rüyasındaki sevdiği kadına kavuşmasına sadece bir rampalık yol kalmıştı. Rojbin duyduklarına inanamıyordu.Rojbin: "Adar abi, Ali ve Nino kimdir?"Adar: "Ali ve Nino bizim Kürtlerin kavuşamayan efsanevi aşkı olan Mem ile Zin gibi, Türklerin ise Leyla ile Mecnun'u gibi..' Rampaya çıktılar. Adar arabasını öğrencilerin gelip geçtiği kapının önüne çekmişti. Bunu gören Melek Öğretmen arabaya yaklaşır ve:
"Beyefendi, ne yaptığınızın farkında mısınız?" der.Adar kontağı kapatır, sola döner ve karşısında rüyasındaki kadını görür.Melek Öğretmen: "Sen... Rüyamdaki çocuk..."
Adar: "Nasıl olur ya, o rüyayı tek ben görmedim mi?"
