Selamlarr. Ben Melody ve karşınızda zamanında gereksiz heyecan yaptığım o garip mi garip hikayem. Bölümleri Wattpad'den buraya aktardım ve bunu yazarken sanırım şu anda Aftonic's'in Wattpad halinde 33 bölüm var ve 34. bölümü yazıyorum. Yani bu bölümleri buraya hiç dikkat etmeden attığım için -çünkü dikkat edersem bu ilk bölümlerde çok mantık hatası var ve hepsi düzeltilmeli.- ilk bölümler zaman açısından baya eskiden. Yani ilerki bölümlerde hayırlı ramazanlar die yazı görürseniz şaşırmayın. Ayrıca baya bir mantık hatası ve ona benzer hatalar var hepsi için çok çok üzgünümm.
İyi okumalarr~
"Pazar günlerinden nefret ediyorum!" diye yakındı Melody. Melody Lucifer Jones 13 yaşındaydı. Yaşıtlarına göre ortalama bir boyu ve kilosu vardı. Diğer aileler kadar normalmiş gibi görünen bir ailesi vardı. Jones ailesi. Ah ah... Keşke bilselerdi o ailede nelerin bulunduğunu. Garip alkolik tipli bir baba, karen bir anne, bad boy görünüşlü ancak çok tatlı bir ağabey, annesinin ve babasının kuralları altında eziliyor olan küçük travması bol bir kız ve karen annesine tapan bir karen kız kardeş. Böyle aile olmaz olsun! Bu ailede hiç mi bulunmazdı normal insanlar. Hayır. Bulunmazdı. Ne de olsa onlar Jones ailesi idiler. Ne de olsa onlar travma ailesi idiler. Ne de olsa onlar şeytani kabul edilen çocuklara sahiptiler. Bunların hepsi ve hiçbiri onların güzel bir aile olmasını engelliyordu. Hep aynı...
Melody hep olumlu düşünemiyordu.
Her şey bir yere kadardı. Babasının sabrı dahil. Melody'nin tüm düşüncelerini tek bir ses bozdu.
"LUCİFEER! NERDE KALDIN İKİ SAATTİR SENİ BEKLİYORUZ!! GEL ARTIK."
"Tamam. Geliyorum."
Melody'nin buna verebileceği pek bir cevap seçeneği yoktu. Ya evet derdi ya da tamam derdi. Onun için ne seçim şansı vardı ne de seçilme şansı. Sürekli bir şeyler onu engelliyordu. Bir şeyler... Çok yanlıştı. Sanki bu ailede olmamalıydı. Sanki... Sanki bu aile onun yuvası değilmiş gibi hissediyordu hep. Ama o zaman... Kimler onun ailesiydiler ki o zaman?
Babasının yeniden bağırmaya başlamaması için düşüncelerini kenara bıraktı ve hemen saçını kabataslak bir topuz yaparak çıktı.
Herkes kapıda onu bekliyordu. Abisi dışında herkes sabırsız bir şekilde kıprandı.
"Ağaç oldum ulan seni beklemekten." Dedi abisi ve sırtına arkadaşça vurdu.
\__İlk bölüm burada bitti__/
Selamlarr. Öncelikle hikayemi okuduğunuz için çok teşekkürler. Umarım beğenmişsinizdir. Çünkü bölümü yapmak gerçekten garipti çünkü 2-3 senedir aklımda planlarken hiç mi hiç böyle değildi. Yani daha insancıldı ve bu kadar bir konu hakkında uzun uzun yazmamıştım/planlamamıştım. Hehehe. Herneyse.
Bir dahaki bölümde görüşmek üzere 👋🏻 💅🏻 💜