`Yağmur gece boyunca hiç durmamıştı..
Şehir, siyah camların üzerine düşen neon yansımalarıyla boğuluyordu. Sokak lambaları titriyor, ıslak asfalt sigara külü gibi parlıyordu.
Raven barın kapısını kilitlerken derin bir nefes verdi.
Saat 2:13 AM.
Her gece aynıydı..
Aynı şarkılar.
Aynı sarhoş insanlar..
Aynı boş bakışlar...
İnsanlar konuşmayı seviyordu.
Özellikle de hiçbir şey söylemediklerinde.
Raven sigarasını dudaklarının arasına yerleştirdi;
Çakmağın küçük turuncu ışığı kısa bir anlığına yüzünü aydınlattı..
Yorgun gözleri…
Dağınık siyah saçları…
Ve kimsenin gerçekten tanımadığı o sessizlik.
Duman yavaşça geceye karıştı.
Raven insanların gitmesini severdi.
Çünkü herkes eninde sonunda gidiyordu.
Bu yüzden kimseyi durdurmaya çalışmazdı.
Siyah Porsche’ sinin yanında durup başını gökyüzüne kaldırdı. Yağmur tenine soğuk şekilde çarpıyordu ama pek de umurunda olduğu söylenemezdi.
Sonra bir şey hissetti.
Bakış.
Sokağın karşısında, loş sokak lambasının altında biri duruyordu.
Uzun siyah mont.
Eller ceplerde.
Hareket etmiyordu.
Sadece ona bakıyordu.
Raven gözlerini hafifçe kıstı..
Normalde insanlar onun bakışlarından rahatsız olurdu.
Ama bu adam…
Gitmiyordu.
Ve Raven ilk kez bundan rahatsız olmadı.
Adam sonunda yavaşça başını kaldırdı.
Derin gece sessizliğinde bir çift göz birbirine bakakaldı.
Ve Raven’ın yıllardır kurduğu bütün sessizlik, o gece ilk kez çatlamaya başladı..