Çınar yemek yemeye başlayınca Hakan anahtarı alıp çıktı .Geldikleri yerden geri dönmeye başladı .Bir yandan da müzik açtı ve kulaklığını taktı .Çalan şarkı "Motive-Rüyalar anılar kadar önemlidir " Sizce de öyle miydi ?
Hakan için öyleydi .Gerçekte yapamadıklarımızı rüyalarımızda görebiliyorduk veya yapabiliyorduk .Özellikle Denizle yapamadıklarını görebiliyordu .
Parkın oraya vardı .Telefonunun fenerini açtı ve etrafı aramaya başladı .En son Çınar'ın oturduğu bankın önüne geldiğini hatırlıyordu ..Gözlerini açtığında bankın önünde uzanıyordu .Kafası çok ağrıyordu .Ayağa kalktı ve elini kafasına götürdü .Eli kan olmuştu .Düştüğümde kafamı bir yere vurmuş olmalıyım diye düşündü .Tam gidecekken bankın hemen yanında Çınar'ın telefonunu gördü .Eline aldı ve yürümeye başladı .Adımlarını güçlükle atıyordu .Eve vardığında içeriden sesler geliyordu .Hızlıca kapıyı açtı ve Çınar konuşmaya başladı .
-OOO Hakan hoş geldin ! Bak kimler geldi .
Nazlı ve Kağan Hakan'a döndü .Kağan sinirli bir bakış ,Nazlı ise hayal kırıklığına uğramış gibi bir bakış atıyordu .Kağan ayağa kalktı ve
-Aynen Nazlı Hakan şimdi çok kötüdür .Beyefendi Deniz'i öldürüp içmeye gidip arkadaş ediniyor .Elinde de kan var . Bu sefer kimi öldürdün ?Deniz yetmedi dimi ?
Kağan hızlıca dışarı çıktı .Nazlı çıkmadan önce
-Bende seni savunuyorum .Gelsin diye saatlerdir Kağan'a dil döküyorum . Sen git anca iç kavga et ! Artık arkanda değilim Hakan !