Kimse gerçekten sevmez kimseyi. Yaşadığımız hayat bunu öğretti bana. İstediğine zorla sahip olmayı, seni istemiyorsa bile onun olmayı başarmayı.
Dayak atarak öğretti babam kız olduğumu. Odaya kilitleyerek öğretti annem iffetli olmayı. Evden çıkmayacaksın diyerek öğretti abim erkeklerden uzak durmayı.
Evlenene kadar eline erkek eli değmeyecek dedi babam, asla gözün değmeyecek bile.
Susarak kabul geldim her şeye, hiçbir söz etmeden başımı salladım sadece.
İçten içe delirdiğimi biliyordum, içten içe kızıştığımı. Hayatımın en doğru kararını nişanlımın önünde başkasıyla sevişerek vermiştim.
Kimse namuslu değil, kimse doğru söylemiyor, kimse sevmiyor kimseyi. Kendini kabul ettirmekten başka çaren yoksa kullanacağın tek silah var... Masumiyetin.
Ben masum değildim, hiçte olmadım. Çünkü ben bekaretimi kaybettiğimde kimse sesini çıkarmadı. O yüzden bende sesimi çıkarmıyorum ama bu hiçbir şey yapmayacağım anlamına gelmiyordu.
Dünya bana hazır değil ama ben dişlerimi sıka sıka, tırnaklarımı etime batıra batıra ve hayallerimi yıka yıka geldim buraya.
Buradan çıkış yok. Çok kötü bir adama aşığım biliyorum, o benden nefret ediyor bunu da biliyorum ama günün birinde önümde diz çöküp yalvaracak bana. Gitme diyecek ve ben onu dinleyeceğim.
Bir hiçsen yapman gereken tek şey var, hiç olmadığını göstermek.
Merhaba dünya, benim adım Aliya...
