1.BÖLÜM
Yine yeni dosya gelmişti ama bu sefer daha zor bir dosya olacağını düşünüyordum çünkü her dosyayı çözmek beni daha da yoruyordu.
Neden insanlar küçük yaşta uyuşturucuya bulaşır ki diye düşünmeden edemiyorum, bir de özellikle 18 yaş altı olmaları beni sinir ediyor çünkü ceza verilmesi daha zor oluyor ve bundan dolayı tekrar bulaşıyorlar ama tabi dosyaya ben baktığım için tekrar bulaşmaları zor oluyor çünkü ne olursa olsun ceza yemek onları durduruyor. Hoşuma gitmiyor değil sonuçta akılları yerinde olduğu için hak ettikleri cezayı almalılar.
İnsanların hak ettiklerini bulmaları çok güzel bir duygu.
✦
Saat akşam 19.00 olmuştu bir an önce aile yemeğine yetişmem gerekiyordu davanın geç bitmesi benim için iyi olmadı ama sorun değil sonuçta savcı olmak kolay değil. Ben savcı olarak zorlanıyorsam babamı düşünemiyorum benden üstün olmak zor gibi ama bence kolay çünkü davanın sonucunu sen belirliyorsun.
Babam ne kadar hakim olsa da baba kız olmak davayı etkilemiyor. Hiçbir zaman birbirimize yardım etmeyiz ve destek çıkmayız çünkü bu hem benim hem de babamın kurallarına aykırı.
Ne kadar aile olursak olalım babam ve benim kurallarım var ve aşılırsa sonuçları da var.
Hava o kadar soğuktu ki üstümde içlik, kazak ve kaban vardı altımda da içlik ve kot pantolon vardı. Hava gerçekten çok soğuktu ama hiç kar yoktu keşke kar yağsaydı bu hayatta kar benim için mutluluktu. Her zaman kar yağsa bıkmam, bir de beyaz rengine bayılırım beyaz bana güvenli hissettirir aynı zamanda siyah da güvensizlik hissettirir.
Eve sonunda varmıştım saat 19.30 olmuştu geç kalmadığım için mutluydum babamın azarını işitmek zorunda kalmayacağım için de binlerce kez şükrediyorum. Babamı sağlıklı görmek beni mutlu etmişti çünkü dün hastaydı bu yüzden bütün gün evdeydi babamın bir gün hasta olup iyileşmesine şaşırmıyordum. Her zaman hasta olur ama bize belli etmezdi. İnsanların çoğu, gerçek hallerini belli etmezler bunun nedeni ya kendini üzmemek için ya da başkalarını üzmemek içindir peki ya babam hangisiydi?
Baban ikisi de olabilir ya da hiçbiri çünkü kimse onun gerçek yüzünü bilmiyor, biri hariç.
Yemeğin kokusunu salondan alabiliyordum ne kadar büyük evimiz olsa da her zaman yemek kokusunu alabiliyordum ya benim koku yeteneğim iyiydi ya da aşçımızın el lezzeti, bence aşçımız iyiydi. Babamı merdivenlerden inerken gördüm çok mutlu gözüküyordu üstünde gri bir ceket vardı içinde ise beyaz gömlek ve siyah kıravat altında da yine gri ceketiyle uyumlu pantalonu, ayağında ise siyah kundura vardı
Her zaman ki gibi hasta olduğunu saklamaya çalıştığı belli oluyordu, babamdan sonra ise ikizim Larin “Lorin!” diye bağırarak yanıma koşup bana sarıldı görüşmeyeli sadece yedi saat olmuştu ama Larin öyle bir sarılıyor ki gören insan “Sanki beş yıldır görüşmüyor.” der ama tabi ikiz olduğumuz için birbirimize biraz bağlıydık ve ben de Larin’i çok seviyordum, onu her zaman sevip koruyacaktım.
Her zaman demek hata olabilir çünkü bazen olmuyor.
Sonunda herkes masaya oturmuştu masada neredeyse her yer yemek ile doluydu ama benim tek gözüme çarpan içli köfte olmuştu hemen bir tane alacaktım ki babam “Lorin, günün nasıl geçti kızım?” dedi ve hemen elimdeki içli köfteyi bırakıp “Çok güzel geçti babacığım ya sizinki?” dedim babam da “Sağ olasın benimki de iyi geçti.” dedi. Hemen babama “Daha iyi misiniz babacığım?” diye sordum ve bir anda “Kötü olmadım ki iyi olayım kızım.” dedi ve kahkaha attı. Yine rol yaptığını biliyordum ama çaktırmadım.
Çaktırmak istemiyordum babam üzülmesin diye bir de ona benzemeyeyim diye.
Herkes yemeğini yiyip odalarına çekilmişti ben de eve gidebilmek için önce babamla sonra da ikizimle vedalaştım erken çıkmıştım çünkü çalışmam gereken dosya vardı. Eve gidip sıcak bir duşa girdim ve kendime hemen kahve yaptım ne kadar kahveyi sevmesem de içiyordum sırf yorgunluğu üstümden atabilmek için içiyordum. Kahvemi hazırladım dosyayı açtım ve bir güzel uyuşturucu dosyasıyla ilgilenmeye başladım 15 yaşındaki bir çocuğun uyuşturucu ticareti yapması artık garip gelmiyordu çünkü dünya böyleydi kötü ve adaletsiz bir yer ama ben adaleti sağlamaya çalışıyordum ve sağlayacaktım da. Çocuğun adı Furkan 15 yaşında 10.sınıf ve yetim kendisi üç okul değiştirmiş ve daha önce uyuşturucuya bulaşmış al işte yine, böyle ceza vermezlerse tekrar yapar. İnsanları ve adaleti anlamıyorum yoksa adaletsizliğimi desem bilemedim. Çocuk Kadir Paşa diye bir lisede okuyor ve 10/D sınıfında 21.sırada oturuyor bu kadar bilgi çok fazla geldiği için yavaştan başım ağrımaya başlamıştı bundan dolayı uyumalıydım yoksa yarın çocuğu zor bulurdum o yüzden hemen uyumaya gittim ve yattım yarın büyük gün beni bekliyordu.
Aslında her gün benim için büyüktü çünkü hep yeni dosya yeni bilgi yeni araştırma olması yeni başlangıçtı benim için ama kimse bunu bilmiyordu, biri hariç.
Sabah mutlu uyandım ta ki haberi duyana kadar “Dün evinde kanlı bulunan Şafak Korel şu anda hastaneye götürülüyor.” diye duydum.
