Bırakın adalet yerini bulsun, isterse kıyamek kopsun.
-WİLLİAM WATSON
İş için büroya giderken insanların bana garip bir şekilde baktığını fark ettim ama tuaf karşılamadım çünkü bir önceki müvekkilim mahkümdu, karısının ona iftira attığı bir mahküm.
Büroya gittiğimde beni asistanım karşıladı ve dedi ki:
"Patron sizi toplantı odasında bekliyor. "
Toplatı odasına gittiğinde aniden konfetiler patladı ve bütün büro ekibi bana "İyi ki doğdun. " diyip hediye vermeye başladı açıkcası biraz garip oldum çünkü ben bile doğum günümü unutmuştum...
Birden patron "Hadi akşam bir yemeğe çıkalım. " diye bir fikir ortaya attı ben her ne kadar istesemde "Hayır." dedim çünkü annem bana hep "30. yaş günün geldiğinde çok tehlikeli şeyler olacak benim yanımda, evde kalman gerekiyor bu çok önemli bir mesele kızım." derdi.
Akşam eve gittiğimde annemi salonda ağlarken buldum ve dedim ki "Anne ne oldu? " sesim çok endişeli çıktığı için annem hemen toparlanıp benden özür dilemeye başladı niye olduğunu sorduğumda ise yakında öğrenirsin dediği için annemi sakinleştirmeye çalışıyordum...
1 Gün Önce
Yeni müvekkilimin yanına gidiyordum, içimde kötü bir his vardı sanki bir gerçekle yüzleşecekmişim gibi hissediyordum.
Müvekkilime gerekli soruları sorup yanıt vermesini bekledim ama bir yanıt gelmedi niye yanıt vermediğini sorduğumda bana sadece "Hâlâ aynısın..." diye bir yanıt verdi...