Son teneffüse gelelim eve gitmemiz için çalan son zil.Nedendir bilinmez bu yaşıma kadar okulun bana ne kattığını anlamış değilim! Ben genelde hep dışlanan sessiz yalnız ve asabi bir kızım bu beni üzüyor mu diye soracak olursanız çok üzüyor!Ağlamalarımın çoğu da sınıftayken oluyor.Gereksiz mi bu halim bilmiyorum ama ne zaman birisiyle tartışsam ve sen gelsen aklıma gözlerim dolar lise 3 teyim şuan ama lise 1 den beri seni seviyorum ne platonikçe değil mi? Bu zamana kadar görmezden gelip şimdi görmezden gelemiyorum seni..Belki de artık sen de ben de büyüdük bu durumun içinden çıkamayacağımızı düşündük.Neyse daha fazla uzatmadan toplanıp eve doğru yürüyüşümde kaanı görüp nasıl bir cesaretle ona iyi akşamlar diyip gidişim hâlâ aklımdadır ben heyecandan hızlı bir şekilde yürürken arkamdan gelip bana yetişmesini nasıl anlatabilirim bilmiyorum ama benimle beraber eve kadar yürürüyüşünü yavaş yavaş anlatabilirim.Bana kendinden bahsedip neler yaptığından akşamları bazen yürüdüğünden bahsediyor.
✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨
Gelelim asıl konuya "acı" hissine ben acıyı hep kötü bir şey zannederdim insanlar boşuna üzülüyor derdim. Benim kendi geleceğimden hiç haberim yokmuş bunu derken... Ortaokulda 5. sınıftayken tanıştım acıyla. Arkadaşlarım yoktu gittikçe azalıyordu benim için arkadaş kavramı çok önemliydi... Sanki o yaşta boşluk hissinin ne demek olduğunu öğrenmiştim. Mutsuzluğun peşimi bırakmayacağını anlamıştım zevk veriyordu bazen de derinden ağlayışlarım...