acının dört yüzü

Bir ev var ,duvarlarında fısıltılar saklı Bir masa var ,etrafında dört yalnızlık. Ve dört insan... Biri içindeki çocuğu susturamamış, biri hiç büyüyememiş, biri kendinden kaçarken herkesi yakmış, biri sadece susmuş... çok uzun zamandır. Kimi geçmişine tutsak, kimi kendi eliyle kazmış mezarını. Göz göze geldiklerinde, acı konuşur ,geçmiş dile gelir. Kimse bağırmaz bu hikayede, çünkü sessizlik her şeyden daha gürültülüdür. Dört hayat ,dört sır ,tek son... Ve belki de bazı kırıklar hiçbir zaman tamir edilemez. ACININ DÖRT YÜZÜ ,kalbin en karanlık köşelerinde yürüyen, insanların kendine bile tarif edemediği yaralara dokunan şiirsel bir çöküştür...