Hayatta ki en acı şey canından çok sevdiğin birinin kollarında ölmesidir..
✨✨✨✨
Selam anlarım anlatacağım hikaye duygusallık acımasızlık,aşk,üzüntü,intikam vardır
Umarım Açelya'nın hikayesinde onunla birlikte ağlar,onunla birlikte mutlu olur yaralarını beraber sararsınız.
Sevgili okurum bu hayatta senden daha önemli hiç bir şey yok lütfen kendini üzme seni seviyorumm.
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Merhaba bunu okuyan kişi ben bir zamanlar masum,saf,güçsüz,herşeye ağlan Açelya. Aynı zamanda Asturias krallığının gelecekteki kraliçesi.Hani insan en çok mutlu bir aile ister ya benimde hayalim mutlu bir ailem olmasıydı.Bazı insanlar ilkbaharı çok severler çünkü o soğuk ve buz gibi havadan çıkmış olursun her yerde rengarek çiçekler açmaya başlar yaprakları dökülmüş ağaçlar yeşillenmeye başlar benimde en sevdiğim mevsim ilkbahardı taki o güne kadar.
Mevsimlerden İlkbahar aylardan 2 nisan akşamı her akşam olduğu gibi o akşamda babamların odasından annemin acı içinde ki sesleri geliyordu.Sessizce odamdan çıkıp annemlerin odasının açık kalan tarafından içeriye bakıyordum babam yine sarhoş olmuş anneme çok sert bir tokat atmıştı annem tokatın etkisiyle yere düşmüştü ağızından kan geliyordu."Kimse yok mu yardım edin" diye bağırmaya başladım ama nafileydi kimse gelmiyordu o zaman da küçüktüm elimden hiç bir şey gelmiyordu.Bir kaç defa karşı çıkmaya çalışmıştım o zamanlar bana da vurmuştu annem"bak benim güzel kızım baban beni öldürse bile asla beni korumak için ona karşı çıkma söz ver bana"demişti.Bende ona"söz anne"demiştim göz yaşları içinde o yüzden odanın içine de giremiyordum.
Babam anneme her zamankinden daha çok bağırıyor hemde daha fazla dövüyordu annemin her yeri kan içinde kalmaya başlamıştı annemin o halini görünce daha çok ağlamaya başladım neden kimse yardıma gelmiyordu neden kimse kurtarmıyordu annemi daha fazla dayanamadım ve odanın içine "artık vurma"diyerek girdim.Babam beni duymamıştı hemen annemin önüne geçerek göz yaşları içinde "vurma artık vurma"dedim bağırarak babam eliyle beni kenara ittirdi sırtımı duvara çok sert çarpmıştım annem göz yaşları içinde"git burdan Açelya kaç git"demişti bunu duyan babam daha da sert vurmaya başlamıştı biraz daha vurursa öldürecekti.Acı içinde ayağa kalktım bir şeyler yapmam gerekiyordu etrafa bakınmaya başladım
Makyaj masasının üstünde ki makası gördüm oraya doğru giderek makası elimden aldım babama doğru koşarak makası bacağına sapladım babam acı içinde bağırarak "lanet olsun ne yaptığını sanıyorsun sen"dedi.Bacağındaki makası çıkararak üzerime doğru gelmeye başlamıştı bende korkuyla geri geri gitmeye başladım sırtım duvara çarpınca durmak zorunda kalmıştım babamla aramda iki adım kalmıştı babamın gözlerine baktığımda gözlerinde öyle bir öfke vardı ki artık sonum geldi dedim içimden ağlayarak.
Babam makası kaldırdı tam bana saplıcakken annem önüme geçti makas annemin kalbine saplanmıştı annem kollarımın üzerine düştü.Şoka girmiştim kalbimde oluşan acıyla elim kalbime gitti.Annem'in ağzından kanlar gelmişti hemde çok fazla kan gelmişti annem hayata son kez gözlerini yummadan önce zar zor çıkan sesiyle"Açelyam benim seni çok seviyorum"dedi ve gözleri bir daha açılmamak üzere kapandı.Göz yaşları içinde Anne diye bağırdım öyle bir bağıdım ki sesim bütün sarayda yankılamıştı.Babam benim bağırmam üzere sendeleyip az da olsa kendine gelmişti şaşkınlıkla annemin kalbine sapladığı makasa bakıyordu.İçeri "kralım" diyerek iki asker geldi babam onlara bakmamış bize bakmaya devam ediyordu kafamı kaldırıp babama baktığımda gözlerinden yaşlar akmaya başlamıştı. Askerler gördüğü manzarayla şoka girmiş endişeyle bir bana bir babama bakıyorlardı.
Babam daha fazla içkinin etkisine dayanamayaraktan bayılarak yatağa düştü askerlerden biri babamın yanına koştu "kralım uyanın"diyordu diğer asker sonradan gelen askere şifacıları çağır hemen diyerek yanıma geldi beni annemden ayırmaya çalışıyordu "bırak beni ben annemle kalıcam"dedim bağırarak asker beni dinlemiyor annemden ayırmaya çalışıyordu.İçeri şifacılar girdi koşarak üç kişilerdi biri babamın yanına gitti ikiside annemle benim yanıma geldi annemi benden ayırmaya çalışıyorlardı ben ise daha sıkı sarılıyordum şifacılardan biri "annenin iyileşmesi için bırakmalısın"dedi.Ama ben biliyordum annem iyileşmiyecekti babam denen adam annemi öldürmüştü ciğerim yanıyor, kalbim acıyordu benden canımı,hayatta ki tek neşemi almıştı,kimsesizdim artık bana sarılıp öpücek sevgi gösterecek kimsem kalmamıştı yapa yalnız kalmıştım ben.Annemi bırakmamaya devam ederken şifacı çantasından iğne çıkarmış koluma saplamıştı ilacın vucudumdaki damarlara ulaşan etkisiyle kollarım gevşemişti askerlerden biri beni kucaklayarak odadan çıkarmaya çalışıyordu gözerim kapanmak üzereydi son kez anneme baktım nerdeyse hiç çıkmayan sesimle"anne" diyebilmiş sonrada gözlerim kapanmıştı.
O gün herşey bitmişti hayalim olan mutlu aile tablası hiç bir zaman yaşanmayacaktı..
O günden sonra nefret etmiştim ilkbahardan..
O günden sonra masum,saf,güçsüz Açelya olmiyacaktı..
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Sizce Açelya daha sonra ne yapmış olabilir?
umarım bölümü beğenmişsinizdir desteklerinizi bekliyorummm
sağlıcakla kalın canlarım