Sabah büyük bir sevinçle uyandım. Çünkü bugün annemle babam 1 haftalığına - tabii annemin biraz babamın sinirlerini oynatmasıyla-tatile gidiyorlardı ve ev abimle bana daha doğrusu sadece bana kalıyordu. Çünkü abim sürekli ya işe gidiyor ya da arkadaşlarıyla birlikte vakit geçiriyor zamanını çürütüyordu.
Ben ise onun tam tersi şeyleri yapıyordum. Okuldan eve evden okula gidiyor, arkadaşlarımla vakit geçirmektense evde tek başıma kitap okumayı tercih ediyordum.
Annem babama acele etmesini söylüyordu, yanlarına gittiğimde evde tam bir kaos vardı. Annem ciddi anlamda çıldırmış gibiydi. Babam ise sakin ve yavaş bir şekilde son hazırlıkları yapıyordu. Abim ortalarda görünmüyordu. Onları hiç böyle görmemiştim. Annemle babama sarıldım ve onları uğurladım. Bir kaç saat sonra abim geldi.
"Annemle babam gitti mi?" diye sordu.
Kitabımı okuyordum. Kafamı kaldırmadan "gitti" dedim. Tamam ben odamdayım dedi. Saate baktım, çok geç olmuştu. Yemek yapmam gerekiyordu ama üşeniyordum. Annem nasıl hergün hem temizlik yapıp hemde yemek yapabiliyordu?
Mutfağa girdim, Önlüğümü taktım. Neyseki annem gitmeden eti dolaptan çıkarmıştı. Kızarmış et, pilav ve salata yada salata yerine cacık yapıcaktım. Ben bunları hazırlarken, salondan gelen telefon sesiyle irkildim. Hemen ellerimi yıkayıp telefona koştum. Babam arıyordu, telefonu açtım.
-Alo
-Kiminle görüşüyorum
Dedi tanımadığım bir ses. Asıl ben kiminle görüşüyorum, dedim. Şaşırmıştım, hangi kadın babamın telefonundan beni arardı ki?
-Ben Selin Güngören.......... hastanesinin hemşiresiyim. Bir trafik kazası sonucu bu telefona rastlanıldı ve rehberdeki ilk numara arandı. Lütfen bize kim olduğunuzu söylermisiniz?
-Trafik kazası mı? Sesim titriyordu. Neredeyse ağlıyıcaktım.
-Maalesef ki evet. Siz bir yakını olmalısınız.
-Gözlerimden yaşlar akarken, kızıyım dedim. Hangi hastanedeler şu an
-.................... 'deki................... hastanesinde yoğun bakım ünitesindeler.
-Hemen geliyorum, dedim.
Abimin odasına bir hışımla girdim, çabuk kalk diye bağırdım. Abim çok şaşırmıştı niye ağlıyorsun bişey mi oldu? dedi. Abi trafik kazası olmuş annemle babam............ hastanesinde kalk artık gidelim, diye bağırdım. Abim masasından kalktı. Daha ne bekliyoruz? dedi. Dış kapıya kadar koşup ayakkabılarını giydi. Bende arkasından koştum.
Ayakkabılarımı giydim. Merdivenlerden inerken neredeyse düşecektim ama bunu umursamadım. Abimin arabasına doğru koştuk. Anahtarın düğmesine bastı ve araba açıldı. Yanındaki koltuğa oturdum. Abime hastanenin adresini verdim. Yol boyunca ikimizde ağladık. İçimden kendimi "Zaten sadece trafik kazası olduğunu öğrendik. Ölmediler ya." diyerek rahatlatmaya çalışıyordum ama içimde çok büyük bir korku vardı.
Hastaneye girdiğimizde kapıdaki bir başka hemşireye Selin Güngören bu hastanedemi? diye sordum hemşire bizi danışmanın olduğu yeri göstererek şuradaki sarı saçlı kadın, dedi. Kadının yanına gidip"telefonda konuşmuştuk bir trafik kazası olmuş"dedim. Kadın hatırladım diyip kaçıncı katta olduğunu söyledi asansöre bindik. 2. kata çıktık. Ameliyathanenin önündeki sandalyelere oturduk, harap olmuş haldeydim ya onlara birşey olursa o zaman ne yapardım. Ağlamaktan gözlerim şişmişti. Doktorun çıkmasını bekliyorduk bir süre bekledikten sonra doktor çıktı.
-Durumları ne!? diyerek atıldı abim.
Doktorun gözünden düşen bin parçaydı. Başını olumsuz halde sallarken " ikisi de öldü" dedi.
Duyduklarım karşısında ne yapıcağımı bilemedim. Deliricektim nasıl olur, ölmüş olamazlardı. Artık gözlerimde yaşlar kalmamıştı sadece hıçkırıyordum. Tüm kemiklerim kırılmış gibi hissediyordum.