Makyajımı rujumla sonlandırıp elime çantamı alıp salona indim. Abim henüz hazırlanmamış olmalıydı.
"Abi! Acele et! Kendi doğum gününe geç kalacaksın!"
Karşılık olarak birkaç küfür aldığımda gözlerimi devirip koltuğa oturdum. Elime telefonumu alıp boş boş sosyal medyada gezinmeye başladım. Abim her zamanki gibi geç kalıyordu. İleride kendi nikahına da geç kalırsa asla şaşırmazdım.
Dakikalar sonra, şükür ki, gelebilmişti. Birlikte evden çıkıp arabasına bindik.
"Haftaya annemler geliyor."
"Biliyorum."
Gözlerim yavaşça ona kaydı. Bildiğini biliyordum. Sadece hatırlatmak istemiştim. Ancak sanırım yapmamalıydım çünkü yüzü düşmüştü. Sinirlendiğini anlayabiliyordum. Ebeveynlerimiz biraz katıydı ve abim onlarla ciddi anlamda düşman gibi yaşıyordu.
Doğum günü mekanına gidene kadar aramızda başka bir konuşma geçmedi.
Mekana geldiğimizde arabadan indim ve onun da inip yanıma gelmesini izledim. İçeriye birlikte yürürken koluna girip gülümsedim.
"Gülümse biraz. Doğum günün senin. 24 oldun ha, koca bebek." karşılığında bana şakasına omuz attı ve yürümeye devam etti. İçeriye girdiğimizde tahmin ettiğim gibi herkes çoktan gelmişti. Abimi görmeleriyle alkış kıyamet koparken ben ondan ayrılıp benimkilerin yanına ilerledim.
"Yuh be! Özgür'e yanık olmasam çoktan sana yürürdüm kızım!"
Ecrin'in tepkisine gülmekten yetinip Cansın'ın yanına oturdum.
"Gerçekten harika görünüyorsun."
"Siz de öyle."
Partinin ilerleyen zamanlarında pasta kesilmiş ve şampanyalar havada uçuşmuştu. 1 yıldır reşit olduğumuz için biz de rahatlıkla içerken, reşit olmadan önce abimden gizli içiyordum, bir yandan da Özgür abiye yaklaşmaya çalışan Ecrin'i izliyordum. Fazla komik davranıyordu. Özgür abi eğer ağır salak değilse zaten farkındaydı onu sevdiğinin. Gerçi hepsi bu durumdan eğleniyor gibilerdi. Abimin yakın arkadaşlarından Miraç abi gülerek Ecrin'e laf anlatmaya çalışırken bizimki anlamamakta ısrarcıydı. Aşıkın olduğu yerde gerçekten gurur yoktu.
Ecrin sonunda pes edip düşük omuzlarıyla yanımıza geldiğinde masadaki içkilerde birisine uzandı.
"Dalga geçip duruyorlar. Bir türlü ciddili sevdiğime ikna olamadılar. Davarlar!"
Cansın ile gülmeye başladığımızda bize bakıp şaşkınca gözlerini açtı.
"Siz de mi? Yazıklar olsun."
"Kanka istemiyor işte, sana erkek mi yok? Sal artık."
"Ya Lavin! Seviyorum, çok seviyorum. Başkası umurumda bile değilken nasıl salabilirim?"
Onu anlamadığım için susmayı tercih etmiştim. Şükür ki 19 yıllık hayatımda kimseye hoşlantıdan fazla bir şey hissetmemiştim. Aşka inanıyordum ve umarım beni bulmazdı. Çünkü ya başında ya ortasında ya da sonunda hep bi' hayal kırıklığı oluyordu.
"Dün sana grupta dediğim şeyi hatırlıyor musun?" dedi Cansın.
"Hangisi?"
"Birilerinin senden gözlerini alamayacağı hakkında."
Yine mi bu konu?
"Evet, sacmçmalasığını söylemiştin. Şimdi neden tekrar açtın?"
"Çünkü tam şu an dediklerim oluyor tatlım. Senden gözlerini alamıyor."
"Kim?"
Ecrin de arkamda bir yere bakıp güldü.
"Sana bakıyor Lavin."
"Kim abi kim?"
Arkamı döndüğümde kalabalık bir insan topluluğu vardı. Kısaca gözlerimi gezdirdiğimde kimseyi bana ya da bize bakarken görmemiştim.
"Kimse bakmıyor bana. İyi misiniz?"
Cansın bir adım bana yaklaştı.
"Abinlerin olduğu yere bak."
Dur bir saniye. Karan abiden bahsediyor olmazlardı, değil mi?
"Eğer düşündüğüm kişiyse siz gerçekten kafayı sıyırmışsınız."
"Kanka gerçekten Karan abide bir şeyler var."
"Saçmalama Ecrin. Abim sayılır. Bana o gözle bakacak hali yok, benim de ona. Lütfen bir daha açmayın bu konuyu. Sinirleniyorum."
"Bizim kafamızda kurduğumuzu düşünmeye devam et Lavin."
İki gündür bir anda nereden çıkmıştı bu Karan abi ya? Daha önce de onunla ilgili tuhaf imaları olmuştu ancak artık açık açık söylüyorlardı. Karan abinin benden hoşlandığını ima ediyorlar.
Arkadaşlarım yine saçmalamaya başlamışlardı. Abimin en yakın arkadaşlarından birisinin bana o gözle bakmasının imkanı yoktu, olmamalıydı da. O, benim abim sayılırdı. Benden hoşlandığı falan yoktu, aptal arkadaşlarım kafalarında kurup duruyorlardı.
Bunları düşünürken istemsizce kafam abimlerin oturduğu tarafa döndü. Onu gördüm, beni izliyordu. Göz göze geldik. Ama normaldi, değil mi? Evet, evet normaldı. Bunlar yüzünden ben de kafamda kurmaya başlayacaktım artık.
Biraz daha orada durup bir şeyler içtikten sonra abimin bana el kol yapmasıyla kafamı ne var anlamında salladım. Eliyle gelmemi işaret ettiğinde yürümeye başladım ve onların oturduğu koltukların önünde dikildim.
"Noldu?"
"Lavin arabada sigaram kalmış alıversene, hadi abicim."
"Ulan Kutay, kızı bunun için mi çağırdın?"
Miraç abiyi onaylar gibi kafa salladım.
"Hadi ya, alıver."
Araba anahtarını üstüme attığında ani bir refleksle tuttum. Gözlerimi devirip çıkışa ilerledim. Park edilmiş lüks arabaya ilerledim. Yanına yaklaşınca otomatik olarak açıldı. Ben de ön kapıya ilerleyip oturdum. Kim bilir nereye koymuştu. Kapıyı kapatıp hummalı bir arayışa girerken sağımdaki kapı açıldı ve yanına birisi bindi. Gözlerim şaşkınlıkla açılırken Karan abiye baktım.
"Bir şey mi oldu Karan abi?"
"Sadece," diyip cebinden sigara paketini çıkartıp bana uzattı.
"Abininkini az önce ben ceplemiştim."
"Neden ki?" elimi uzatıp alırken ellerimizin temasıyla istemsizce gerildim.
"Benimki bitmişti az önce içmeye çıkarken onunki de masadaydı. Bulamayınca arabada bıraktığını düşündü, b12'nin önemi."
İkimiz de güldüğümüzde bir anda ciddileşti.
"Bu arada," diyip duraksadı. Bir şey demesini beklerken gözleri gözlerimden ayrılmıyordu.
"Çok güzel olmuşsun."
Aniden aldığım iltifatla kalbim hızlanırken, bu ona özgü değildi kim söylese aynı şey olurdu, yanaklarımın yandığını hissediyordum.
"Teşekkür ederim."
Gözlerimi kaçırıp kendimi toparladım ve geri ona döndüm. Artık gülümsüyordu, yanağındaki gamzeye gözüm kaydığında mırıldandım.
"Sen de yakışıklı görünüyorsun."
Bu sefer sesli güldüğünde elim kapı koluna gitti ve direksiyona tutunup çıktım. O da peşimden çıktığında birlikte içeriye ilerledik. İçeriye girer girmez göz göze geldiğim Cansın bana imalı bir bakış atıp sırıttı. Gözlerimi kaçırıp abime ilerledim. Cansın, şimdi daha da kafasında kuracaktı!
