12 yıl önce...
ADEN
"Kahvaltı hazırr " gelen sesle irkildim.Hizmetçimiz Selmoş 'un sesiydi evet o benim Selmoş'um .Annemizi uzun zaman önce kaybettiğimizde abim ,ben ve küçük kardeşime bakan oydu bu yüzden Selma Sultan' ın bendeki değeri paha biçilemez. Anneme dair hafızamda fazla bişi kalmadı bu beni en çok üzen şeylerden biri diyebilirim .Onun adı Melek ama öyle olmasaydı bile benim her zaman meleğim olurdu . Selmoş ' a cevap vermediğimi hatırlayarak hemen "Geliyoruum" diye seslendim. Sonra aniden aklıma gelen şeyle yataktan fırladım ve takvimde işaretli olan 25 sayısına baktım .Eveett bugün o gündü 25 Ağustos abimin doğum günüü hemen elimi yüzümü yıkadım ve koşarak abimin odasına gittim.
Tahmin ettiğim gibi hala uyuyordu sessizce odasına süzülerek bütün hızımla yatağa atladım. " İyiki doğdunn koca ayımmm " diye bağırdım. Beni yakaladığı gibi yatağa gömdü ve gıdıklamaya başladı .Kahkahalarımı durduramıyordum ,artık gözlerimden yaş süzülürken beni bıraktı ve o arada hemen kaçıp kapıya doğru koştum. "Teşekkür ederim küçük cadı " diyip öpücük attı .Keşke her zaman bu kadar tatlı olsa diye içimden geçirerek ona dil çıkardım ve kahvaltı için yemek odasına indim.
Babam daha yeni gelmişti. Hemen yanına gidip "Abimin hediyesi hazır değil mi baba? " dedim.Sessiz olmamı işaret ederek cebindeki biletleri gösterdi ve " Tabiki hazır küçük Hanım" dedi. O sırada kapıdan Selmoş yanında kardeşim Hayal ile odaya girdi .Hemen koşup kocaman sarıldım ,aramızda bu kadar yaş farkı olmasa belki büyüdüğünde daha iyi anlaşabilirdik ama yine de bilirsiniz kardeş işte bir şekilde seviliyordu. Abimde masaya geldiğinde Kahvaltımızı yaptık .Babam bugünde işleriyle uğraşıyordu hiçbir zaman işleri bitmiyordu daha anlayabilecek yaşta olmadığımı söylediklerinden dolayı bende pek sormazdım .Abimle birlikte evden çıktılar .Abimde onunla gitmek zorundaydı çünkü bir gün işler ona kalıcaktı ve öğrenmeye çalışıyordu .Fakat onun istediği şey çok farklıydı onun hayalini gerçekleştiremicek olsamda bu akşam çok izlemek istediği bir boks maçı vardı ve bende oraya gidip izlemesini sağlamış olacaktım.
Herkes gidince odama çıkıp oyalancak birşeyler aradım akşama kadar nasıl dayanacaktım bilmiyorum .Vakit geçmesi için özenle akşam giyeceğim kıyafetlerimi hazırladım .Abimin geçen sene doğum günümde aldığı yazlık elbiseyi giymeye karar verdim .
Gitmeye hazırlanırken abim durmadan ağzımdan laf almaya ve sürprizi bozmaya çalışıyordu .Kendime sürekli susmam gerektiğini söyleyip durdum .Tanrı aşkına bir iki saatliğine susmak bu kadar zor olamazdı en azından yol boyunca susmam gerekiyordu .Bazen çok konuşabiliyorum hatta hiç susmadığım zamanlarda olabiliyor . Babam bu huyumu hep annemden aldığımı söyler , sırf bu yüzden bile daha çok konuşabilirdimm.
Yol bittiğinde artık konuşabiliyordum ve bunun için şükrettim . İçeri girmek için sırada beklerken abimin gözleri parlıyordu bunu görmek cidden bana yetmişti.
Maç gergin bir şekilde ilerlerken tribünden dahi boksörlerin hırsını görebiliyordum. Durum berabereydi ve son Raund oynanıcaktı . Kırmızılı boksör rakibine ard arda darbeler indiriyordu rakip artık olduğu yerden kalkmayı dahi denemiyorken abim "ABANDONE" kelimesini sayıklıyordu .Merakla ne anlama geldiğini soracakken maçın bittiğini gösteren ses lafı ağzıma tıkıverdi. Abim bir şey soracağımı anlamış gibi yüzüme baktı ve bende sordum . "Abandone ne demek abi niye o kelimeyi söylüyordun ?" diye sordum . " Abandone boks maçında rakibin artık karşılık veremeyecek durumda olması ve maçı bırakmasına denir " dedi. Yüzüm nasıl bir hal aldıysa abim gülerek " Hadi küçük cadı artık gidiyoruz " dedi bende peşine takıldım ve çıkışa doğru ilerledik.
Babamın telefonu durmadan çalıyordu en sonunda telefonu açıp ve biraz ötede konuşmaya başlamıştı .Bizde abimle arabanın yanında bekliyorduk. Fazla uzun sürünce babamın yanına doğru yürümeye başladım .Sinirli olduğunu anlamak zor olmadı ,adımlarımı yavaşlatıp konuşmaları dinlemeye başladım.
" Nasıl bu kadar yakınımıza gelebilirler? Hemen bizi yolda karşılamaları için adamlarımı gönderiyorsun hemen .Eğer Korel' lerin adamlarından biri dahi çocuklarıma zarar verecek olursa direk kendini öldürebilirsin anladınmı lan ! ..." Beni farkedince sustu ve telefonu kapattı .Duyduklarımı belli etmeden "Ne zaman gidiyoruz baba ? " diye sordum.
"Özür dilerim canım konuşmam gerekiyordu şimdi gidebiliriz." dedi ve birşey dememi beklemeden yürümeye başladı .
Yolun yarısında araba durdu neler olduğunu anlamak için camdan dışarıyı görmeye çalıştım ama nafile çok karanlıktı.
" Aden sakın arabadan çıkma kızım burda kal hemen gelicem ." dedi . Ardından abimden arabadan indi ve gitmeden son kez bana öpücük yolladı .
Konuşmalar ,bağrışmalara bağrışmalar kavgaya dönüştü. Ardından silah sesleri yükseldi çatışma çıkmıştı adamların sayısının sürekli artıyor silah sesleri daha fazla yükseliyordu .Bir anlık sessizlikten sonra babam arabanın kapısını açtı kucağında kanlar içinde yatan abimi gördüğümde gözlerimin dolduğunu hissettim. Hızla yola çıktık camdan baktığımda bütün görüntüler kayıyordu. Koltukta yatan abimin hareketsiz bedenine baktım bir yabancı gibi koltukta öylesine yatıyordu, nefes almıyor ,hareket etmiyordu.Benimse her aldığım nefes ciğerlerime batıyordu ve dakikalar geçtikçe abimin kaybıyla yüzleşiyordum elimden hiçbirşey gelmeden kaybımı izliyordum.
Saatler sonra doktor ameliyathaneden çıktı .Gözlerindeki bakış herşeyi anlatıyordu .
" Kurşun çok riskli bir yerdeydi ve kan kaybı çok fazlaydı maalesef tüm çabamıza rağmen kurtaramadık.."
Duyduklarım kafamda yankılanıyor idrak etmeye çalışıyordum . Gözlerimdeki yaşlardan görüşüm bulanıklaştı, herşeyin düzeliceğini kendime söylerken gerçeğin acısıyla irkildim .Babam beni sakinleştirmeye çalışıyordu fakat daha kendi ayakta zor duruyorken bunu benden nasıl isterdi?
Hayır o ölemezdi daha hayalleri vardı , o ölemezdi daha yeni yaşına girmişken ölemezdi ,herşeyden önemlisi o benim abimdi ölemezdi..
Alabildiğim ilk nefesle yemin ettim ." Yemin ederim abi sana yemin ederim ki intikamını alıcam.. sana yemin ederim ki hayallerini gerçekleştirip seni her zaman kalbimde yaşatıcam yemin ederim .."
