"Hayır tabii ki sizinle savaşmayacağım"3.kez yenilediğim sözümü yine söyledim.Uzay Ve Mert ikide bir katılmam için beni ikna etmeye çalışıyorlardı.Kutay ise...
Kutay ise sadece beni izliyordu ya da ben öyle hissediyordum.
Uzay oflayarak"Tamam...Savaşma"dediğinde rahat bir nefes aldım."ama bizimle kalacaksın"demesiyle birlikte ağzımdan kaç saattir beklettiğim"Ne!"kelimesi çıktı.
"Ne alaka ya ben niye sizinle kalıyormuşum?"
Mert bana bakarak"Ölürsünde ondan."dediğinde bir çırpıda cevap verdim.
"ya neden neden...neden ölürüm onu söyleyin?"dedim ve şans eseri Mertle aynı anda ofladık.O benden sıkılırken ben cevabını alamadığım soru için ofluyordum.Hep böyle diyorlardı ama nedenine gelince hepsi sus pus oluyordu.Kutay dayanamayarak"Lara kalk hadi seni evine götüreyim"dediğinde Uzay kaşların çatarak"Gerizekalı mısın?çatışma çıkabilir"dediğinde Kutay sinirle tavana baktı.Sanırım kendisine Gerizekalı denmesinden hoşlanmıyordu çünkü buraya geldiğimden beri her gerizekalı dediklerinde bir kavga çıkıyordu.
Sabır çekerek"Allahım Sen biliyorsun"dedi tavana bakarak.Başını Uzay'a çevirip "arkamızdan gelin o zaman!"diyerek şiddetle dişlerinin arasından konuştu.
Ben ne diyeceğimi şaşırıyordum..Uzay ne çatışmasından bahsediyordu ki?
Kahretsin ya...ben yine nelere bulaştım?
"Tamam hadi gidelim sinirli" Kutay'a bakarak söylediğim şeylerden sonra Mert kıkırdayarak"yanlız o aramızdan en sakini"dedi.
Kutay'a bakan başımı Mert'e çevirdim."sanamı dedim ben"diyerek onu da tersledim.Etrafıma bakarken ne kadar gerize- mal olduğumu düşünüyordum.Çünkü kapı tam önümüzdeydi.Sadece bir kaç adım atmamız gerekiyordu o kadar.Ayrıca ben Gerizekalı değildim aksine... ilerizekalıydım.Aaa...tamam espirim kötüydü. Ama olsundu....Her neyse Kutay'a söylediklerimin etkisinde kalmış olabilirim.
✨-------------------------------------------------------------------------------✨
Dışarı çıkmadan önce ıssız bir yerde olduğumuzu düşünüyordum.Yanılıyormuşum çünkü aksine...Bir mahalle düşünün ama mahallede gece kondu yok... Villalar...var.Ağzımın suları aktığına yemin edebilirim ve kanıtlayadabilirim...Mert gelip eliyle ağzımı kapatınca bir anlık geri çekildim.
korkmuştum..çünkü O an aklıma gelmişti...
"Ne oldu neden birden korktun ki şimdi?"dedi O anımı bilmeyen Mert."Aaa şey...korkuttuysam özür dilerim"diyerek Ensesini kaşımaya başladı."Sorun değil"diyerek geçiştirdim.
Villadan Kutay ve Uzay çıktığında önümüzde duran yeşil yarış arabasına bindik...Araba çok güzeldi tam hayalimdeki gibi ama ben Motor sevdalısıydım.Bu arabayı öve öve bitirebilirdim ama zamanı değildi.Moralim şuan da sıfırdı...
Arka koltuğa geçtiğimde yanıma Kutay oturdu.Mert'te arabayı kullanırken Uzay ön koltukta Mert'in yanında oturuyordu.
Kafamı cama yaslayarak o günü düşünmeye başladım.
Henüz 19 yaşındaydım...Gençliğimin baharında..Tabii o zaman hafızamda yoktu.Ne yapsaydım.Hastanedeydim.Hani şu ilk bir ay geçmişimi hatırlamaya çalıştığım günler...
Yataktan kalkarak komodinin yanına gittim.üzerinde ki suyu içip boğazımı rahatlatmaya çalıştım.ki olmamıştı aksine Boğazım yanmıştı...2 gündür doğru dürüst su içmiyordum..Hava almak için camdan dışarı baktım.
Derin bir nefes alıp yarım saat boyunca insanların birbirini itip kaktıkları bir görüntüyü izledim.Bir haftadır olduğu gibi..
Kapıya doğru ilerleyip kapıyı açtım.Odada ki saat'e baktığımda saat'in daha 14.51 olduğunu gördüm.Hemşirenin gelmesine tam 40 dakika vardı.Rahatlamak için derin bir nefes alıp verdim.Sorun yoktu çıkabilirdim..Zaten hemşireden başka kızacak kimsem yoktu.
Bu acı haberi uyandığımda öğrenmiştim.Ailemin olmadığını...Kendimi şöyle motive ettim.Olsundu...hayatta kalmam bile bir mucizeydi.
Ben tek başıma kendime yeterdim..Koridorda yürürken
ilk defa koridorun bu kadar kalabalık olduğunu farkettim.Normalde sadece dışarısı kalabalık olurdu.
Önümde sarışın bir kız belirdi birden bire"Ne oldu"diye düşünürken kızın etrafına yüzlerce sayamadığım kadar çok insan belirdi.Kiminin elinde kamera kiminin elinde Mikrofon vardı.
Kız mikrofonu kendine çekerek kameraya baktı.
"Evet sayınseyirciler son dakika haberlerine hoşgeldiniz...Alara keskin biliyorsunuz ki kayıp sandığımız milyonlar sahibi Bulut Dinçer'in kızı.Son anda bulunun kızı...ama maalesef ki kızı bunu bilmiyor"eliyle beni gösterirken ne dediğini algılayamıyordum birden fazla ses ve eller beni gösteriyordu"Alara keskin öldü haberi yalan değilmiş"biri oradan konuştu."Bulut Dinçer kızının ölmediğini biliyor mu?"Bir diğeri konuştu.
"Bulut Dinçer'in yaptığı cenaze yalan mıydı?"Sarışın kız eliyle beni göstermeye devam ederken Konuşmaya başladı.
"Hayattasın..hayatta kalman bir mucizeymiş Alara neden bu kadar mutsuzsun? ölmek mi istiyordun yoksa"diyerek şaşırmış gibi yapıp kameraya döndü.
"Şok şok sok Alara Keskin ölmek mi istiyor?Neler oluyor gündemde az sonra sorular cevaplanacak mı?"Flaşlar yanıp sönerken elimle gözümü kapatmaya çalışıyordum."Siz kimsiniz benden ne istiyorsunuz...yapmayın neden beni çekiyorsunuz ki?"
kimse sorularımı yanıtlamazken biri omzuna dokundu kim olduğuna bakmak için arkama baktığımda adam bana bakarak"Seni burada kurtaracağım sadece benimle gel"dedi.Başımı sallayarak Gideceğim sırada Sarışın kız yine konuştu"Neden gidiyorsun yoksa gerçekten intihar mı ettin?Sorularımız çok önemli neden cevapla-Hayır neden gidiyorsun Alara"
bir başka kişi konuştu"Neden gidiyor Alara?Gerçekten mi hafızası yok eski Alara olsa şimdiye cevap verirdi.Peki ya şimdi şimdi neden cevam vermek yerine bir adamın peşinde -Bir dakika o adam da kim hey?"
Adam ile koridorun sonuna gelince ona teşekkür etmek için ağzımı açınca Kocaman elleriyle Ağzımı kapatarak beni duvarla arasına aldı.Daha çok sıkıyordu ve bu benim canımı yakıyordu.
"ne ne yapıyorsun? yardım edin! bırak beni lütfen...yalvarıyorum...Ya yardım edin.."dememe rağmen beni boğmaya çalışması canımı yakıyordu Hemde çok.Elini ağzımdan çekerek boğazıma götürdü.boğazımı sıkmaya başladığında ne yapacağımı bilmiyordum.Hiç bir şey düşünemiyordum.Gözlerim kararmadan önce dediği şeyle dikkatim dağıldı"sen bu hayata ölmek için geldin küçük hanım!" Ne demişti o?
Bölüm sonu🥀🫀
Devam edecek...
