"Bu gece bu kamptan çıkacağız. İtirazı olan?"
Aslı'nın sorduğu sorudan sonra 5'i birden birbirlerine bakmaya başlamıştı. Hepsinin tek istediği buradan çıkıp sıradan hayatlarına dönmek olsa da, buradaki ailelerini bırakıp gitmek içlerine sinmiyordu.
Birkaç dakika boyunca ses çıkmayınca cevapların olumsuz geleceğini düşünen Aslı panik olmaya başlamıştı. Çünkü burada daha fazla işkence ve şiddete dayanamazdı. Elini yavaşça kaldırarak ortalarındaki boşluğa koydu ve teker teker hepsinin gözünün içine bakarak sordu.
"Beni bu yolda yalnız bırakmayan?"
İlk başta sessiz olan çadırda saliseler sonra uğultular başladı.
"Ben."
"Tabiki de bensiz yapamayacağınızı bildiğim için bende varım."
5'i birden Doğa'nın bu söylediğine güldü. Ardından farkettikleri şeyle duraksadılar.
Can ve Hüseyin bişey dememişlerdi.
"Eğer istemiyorsanız gerçekten darılmam. Çünkü burada aileleriniz var ve biz daha 2 yıllık arkad-"
Aslı, eli havada bir şekilde onlara bakmadan konuşurken Hüseyin aniden elini tuttu ve sert bi ses tonuyla konuştu.
"Sakın o cümleyi tamamlama. Ayrıca oradakiler bizim ailemiz değil. Onlar, o insanların itaatkârları oldular. Ve siz benim arkadaşım değil kardeşimsizin... Hem ayrıca bu karizmam olmamdan yapamazsınız!"
Hüseyin haklıydı onlar kardeş gibi olmuştu.
Hepsi onun son söylediği söze tebessüm etse de içlerinde küçükte olsa burukluk varken bir yandan da mutluydular.
Bu gece, 2089 nolu kamptan kaçıp kurtulacaklardı...
